گفتار شریف مرتضی در بهره گیری امام زمان

و شریف مرتضی در رساله غیبه الحجّه می نویسد: «پس اگر گفته شود: میان وجود او که غایب است، و کسی به او دسترسی ندارد، و هیچ کسی از او بهره مند نمی گردد، با عدم او چه تفاوتی وجود دارد؟ و اگر تفاوتی نباشد؛ همان گونه که جایز است، پنهان باشد تا بداند که مردم از او تمکین خواهند کرد، و آن گاه ظهور کند؛ جایز است که خدا وی را تا آن گاه که می داند مردم از او تمکین خواهند کرد، در پرده بدارد؟. بدو گفته می شود:اوّل آن که ما می توانیم بگوییم که بسیاری از دوستان و قائلان به امامت او، بر وی دسترسی داشته، و از وی بهره می گیرند؛ و کسانی از ایشان که بر وی دسترسی ندارند، و شیعیان و معتقدان به امامتش که وی را ملاقات نمی کنند، در حال غیبت، باز هم از او بهره مند می گردند، بهره ای که می گوییم در تکلیف از آن چاره ای نیست؛ چراکه با آگاهی آنان از این که او در میانشان وجود دارد، و حتمی که بر واجب، و لازم بودن فرمان او دارند؛ گزیری برایشان نمی ماند از این که از وی بیم داشته باشند، و در ارتکاب زشتی ها بهراسند، و از تأدیب و بازخواست وی در ترس باشند.پس کارهای ناپسندشان کاسته گردد، و بر اعمال نیکشان افزوده شود، و این، جهتِ عقلیِ نیاز به امام است؛ پس او اگر برای دشمنانش به خاطر هراس از ایشان، و مسدودکردن راه بهره مندی از او به دست خودشان؛ پس برای ما، این سخنِ بهره گیریِ دوستانش از او به دو طریقِ مذکور، روشن می گردد.بنابر آن چه می گوییم، تفاوت میان وجود امام که از جهت ترس از دشمنانش، غایب بوده، و در این حالت، انتظار کشد تا از او تمکین کنند، و سپس ظهور کند، و به آن چه خداوند بدو واگذارده، قیام کند، و میان عدم او، تفاوتی روشن و آشکار وجود دارد؛ چه اگر وی معدوم باشد، آن چه از بندگان که از مصالح ایشان فوت شود، و هدایت شدگی هایی که از کف می دهند، و محروم شدن از لطف او، منسوب به خداوند سبحان می گردد، و حجّتی در زمین بر بندگان، و سرزنشی بر آنان نیست، ولی هنگامی که موجود، و تنها به خاطر ترس از آنان پرده نشین باشد، آن چه که از مصالح [دنیوی] از یشان فوت گردد، و منفعت هایی که از دست دهند، منسوب به خودشان بوده، و آنان مورد سرزنش و بازخواست هستند». [۲۳۱] .
برگرفته از کتاب امید عدل:چهل حدیث پیرامون دادگستر جهان نوشته آقای هادی نجفی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *