کیفیت حضور امام مهدی هنگام رویایی با دیگران در غیبت کبری

: حضور حضرت در هنگام رویارویی با دیگران به چه کیفیّت است؟
این سوال از آنجا برمیخیزد که هرگاه شخصی که حضرت میخواهد با او ملاقات کند، در جای دور دستی باشد، حضرت چگونه نزد او میرود. در این
تاریخ غیبت کبری ،ص:۱۱۹
مساله باید دو نکته را در نظر داشته باشیم:
۱- در بسیاری از موارد، مسافت بین حضرت و دیدارکننده زیاد است و لذا آن حضرت باید همیشه در حال مسافرت به نقاط دور دست باشد، تا بتواند به رفع گرفتاری مردم برسد.
۲- مسافرتهای زیاد حضرت با غیبت منافات دارد، زیرا ممکن است حضرت شناخته شوند. مخصوصا که باید برای رفع مشکلات دیداری حضوری دست دهد.
(۱) پاسخ این مشکل را از چندین راه میشود داد، مخصوصا که این مساله مورد قبول است که هرگاه خطری برای غیبت وجود داشته باشد، آن کار را حضرت انجام نمیدهد. و اگر چه آن عمل تمام شرایط را داشته باشد، وقتی که امکان آن و انجام آن دشوار بود، دیگر وظیفهای برای حضرت نخواهد بود و لذا آن کار انجام نمیگیرد.
روشهایی که میتوان اشکالات را برطرف ساخت، چندین راه است:
۱- نیازی ندارد که فرض کنیم شخصی که حضرت میخواهد خود را برای او آشکار کند، حتما در جای دوّمی باشد، بلکه ممکن است در همان مکان و جامعهای باشد که حضرت نیز در همانجا زندگی میکند، لذا نیازی به مسافرتهای متعددی نیست؛ چه اینکه حضرت در آن جامعه به طور پنهانی و طبق نظریّه اول زندگی کنند، یا طبق نظریّه دوم. لذا دیگر مشکلی پیش نخواهد آمد.
۲- دیدارهای تصادفی، که در برخی از دیدارها ممکن است وجود داشته باشد که حضرت در برخی از مسافرتهای خود، به طور تصادفی، با فرد و یا گروهی برخورد کند که لازم باشد خود را بر آنها آشکار سازد و گرفتاری آنها را برطرف نماید.
(۲) البته نمیشود تمام دیدارها را بر تصادف حمل کنیم، لکن در برخی از آنها این را میشود گفت. و در این صورت دیگر این سوال پیش نمیآید که حضرت چگونه مسافرتهای متعدد و پیاپی انجام میدهند، زیرا در دیدارهای تصادفی مسافرت به خاطر آن نیست، بلکه به خاطر کاری دیگر است و در ضمن آن دیدارهایی هم روی میدهد.
تاریخ غیبت کبری ،ص:۱۲۰
(۱) ۳- هرگاه حضرت مهدی- علیه السلام- موردی را ببینند که لازم باشد به آنجا مسافرت کنند و خطری برای آن حضرت- نه برای شخص و نه برای غیبت ایشان- نداشته باشد و انجام آن کار نیز لازم باشد، در این صورت به طور طبیعی آن مسافرت را انجام میدهند و آن کار را عمل مینمایند، زیرا انجام آن وظیفهای اسلامی برای آن بزرگوار میباشد.
اینگونه مسافرتها برای حضرت امکان دارد، زیرا مسافرت میکند و کار خود را انجام میدهد و برمیگردد، و جز آن شخص که با حضرت دیدار کرده، دیگر کسی او را نمیشناسد. البته با در نظر گرفتن وجوه فوق، این مساله کمتر اتفاق میافتد و اینگونه مسافرتهای طولانی برای انجام یک کار مخصوص زیاد نمیباشد.
به هر حال این دو وجه دوم و سوم با هر دو نظریّه اصلی سازگار است، زیرا هم دیدار تصادفی و هم مسافرت به راه دور، برای انجام یک کار، هم با خفاء شخص و هم با خفاء عنوان امکان دارد.
(۲) ۴- حضرت برای انجام کاری که میخواهد انجام دهد، از طریق معجزه و به صورت اعجاز عمل میکند، چه در رفتن به جاهای دور دست و یا در هر محلّی که میخواهد بدان هدف برسد، معجزهای به کار برده و به مسافرتهای دور میرود و کارهای گوناگون را در کمترین زمان انجام میدهد.
این وجه نیز با هر دو نظریّه سازگار است، لکن طبق قانون معجزات باید در صورتی باشد که اقامه حجّت و اثبات حق متوقف بر آن باشد که کسی را بخواهند هدایت کنند، و یا ظلم و ستمی را از کسی برطرف سازند، و بعید است که در صورت انجام و برآوردن نیازی شخصی گرچه خیلی زیاد و مهم باشد، دست به اعجاز بزنند و از طریق معجزه عمل نمایند.
البته این معجزه غیر از آن است که حضرت برای معرفی خود انجام میدهد، لذا گاهی اتفاق میافتد که هر دو معجزه انجام میپذیرد، و گاهی فقط یکی از آن دو کافی است، و گاهی هر دو هدف با یک معجزه برآورده میشود.
چنانکه گاهی نیز هست که اصلا نیازی به اعجاز نیست، و این در موارد گوناگون فرق میکند.
تاریخ غیبت کبری ،ص:۱۲۱
در اینجا بحث از قواعد عمومی که موضوع جهت نخستین بحث ما بود، پایان پذیرفته و اینک به روایات و اخبار نظر انداخته، تا ببینیم مقتضای آنها چیست و آیا با قواعد عمومی سازگار هست یا نه.
برگرفته از کتاب تاریخ غیبت کبری نوشته اقای محمد صدر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *