نتایج تحقیق و مطالعات علمی در مورد علم جاودان

دکتر” هنری الحیس” میگوید: زندگی جاودانی ممکن است و این کار با پرورش تولید مصنوعی انساج بدن و پیوند آن مقدور خواهد گردید.[۱۴۹] یکی از دانشمندان میگوید: مرگ از بیماری پیدا میشود نه از پیری، و بیماریها از اسباب بسیار، که بعضی از آن اسباب در تحت اختیار انسان نیست، مثل جهل و نادانی والدین به قواعد بهداشت و رعایت نکردن آنها از آداب و قواعد صحّی و بهداشتی هنگام انتخاب همسر و زناشویی و اعمال غریزه جنسی و دوران حمل و رضاع و همچنین سوء تربیت آنها و فساد محیط و چیزهای دیگر و بعضی از اسباب امراض، تحت اختیار بشر است و میتواند آن علل را برطرف سازد، مانند پرخوری و بیتربیتی در خوردن و آشامیدن و بینظمی در شغل و کارهای روزانه و اعمال قوا و غرایز و اخلاق رذیله و عقاید باطل که سبب اضطرابات و ناراحتیهای روحی و ابتلا به یاس و تردید و فقدان آرامش و سکون میگردد.
پس اگر انسان بتواند این علل را برطرف سازد و در خوراک و پوشاک و مسکن و شغل و کار و امور دیگر به اعتدال رفتار نماید، برای عمر و حیات او حدّی نیست
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۳
و برحسب قواعد علمی، زندگی جاوید برای او محال نیست.
آری! به وسیله اخبار انبیا و آیات قرآن ثابت شده که هرکس باید مرگ را بچشد:
«کلّ شیء فانٍ» و «اَیْنَما تَکُونُوا یُدْرِککُّمُ الْمَوْتُ». و لیکن این اخبار نیز عمر هزارها سال و بیشتر را برای بشر نفی نمیکند؛[۱۵۰] بلکه بر ممنوع بودن همه از عمر جاودان تا پایان این جهان نیز دلالت ندارد.
مجله المقتطف” (شماره ۳، سال ۵۹) که یکی از معروفترین مجلات علمی عربی است، مقالهای تحت عنوان” هل یخلد الانسان فی الدنیا؛ آیا انسان جاودان در دنیا خواهد ماند؟” منتشر کرده است، در آن مقاله میگوید: حیات چیست؟ مرگ چیست؟ و آیا مرگ برای هر زنده مقدّر شده؟
سپس از روی تحقیق علمی، شرحی نگاشته و از آن استنتاج میکند که جراثیم و سلولهای زندهای که نسل از آن به جای میماند و نوع انسان و حیوان از حشرات و ماهیها، پرندگان و درندگان، اسب و استر، گاو و گوسفند و کلّیه جانداران و جنبندگان و بلکه کلّیه نباتات و درختان از آن جراثم و سلولها محفوظ و باقی است، از چند هزار سال پیش؛ بلکه از صدها هزار سال پیش حیات داشتهاند.
تا اینکه میگوید: دانشمندانی که به دانش آنها وثوق و اعتماد است، میگویند:
تمام انساج رئیسی جسم حیوان به طور نامحدود قابلیت بقا دارند و ممکن است انسان نیز هزارها سال زندگی کند در صورتی که حوادث سبب قطع ریسمان حیات او نشود. و این اظهار نظر آنان یک اظهار نظر حدسی و ظنّی نیست؛ بلکه نتیجه عملیاتی است که با آزمایش تایید شده است.
دکتر” الکسیس کارل” عضو آزمایشگاه روکفلر در نیویورک توانست جزیی از
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۴
بدن حیوان را سالها بیش از آنچه خود آن حیوان به حسب عادت زیست دارد، زنده نگاه دارد؛ یعنی زندگی این جزء مقطوع با غذایی که برای آن آماده شده بود، مرتبط بود که امکان بقای آن تا ابد در صورت رسیدن غذای لازم به آن، به این وسیله معلوم شد.
و همین آزمایش را در مورد قطعهای از جنین مرغ خانگی انجام داد و بیش از هشت سال زنده ماند. همچنین او و دیگری روی قطعاتی از بدن انسان و عضلات و قلب و پوست و کلیه آزمایش کردند، معلوم شد مادامی که غذای لازم به آنها برسد، زنده میمانند و به نموّ خود ادامه میدهند.
حتی اینکه استاد” دیمند وبرل” از اساتید دانشگاه” جونس هبکنس” میگوید:
زیست جاودان تمام اجزای سلولی رئیسی جسم انسان، بالقوّه یا امری است که به امتحان ثابت شده، یا آنکه احتمال زیست جاودان آن کاملًا ارجح است.
و ظاهراً اوّل کسی که این آزمایش را روی بعضی از اجزای حیوان با موفّقیت انجام داد، دکتر” جاک لوب” عضو آزمایشگاه” روکفلر” بود، پس از او دکتر” ورن لویس” و همسرش ثابت کردند که ممکن است بعضی از سلولهای جنین مرغ را در یک مایع نمکی زنده نگه داشت و اگر بعضی مواد آلی به آن افزوده شود، این سلولها نموّ میکند و زیاد میشود.
بعد از این، آزمایشها دنبال شد تا مشخص گردید که سلولهای بدن هر حیوانی ممکن است زنده بماند و نموّ کند در مایعی که در آن غذای لازم برای آنها باشد، لیکن از این آزمایشها ثابت نگردید که این اجزا وقتی پیر شدند، نمیمیرند.
تا آنکه با آزمایشهایی که” دکتر کارل” انجام داد، ثابت شد این سلولها موجب پیری حیوان نیستند؛ بلکه بیش از حدّ عادی زیست میکنند، سپس این دانشمند آزمایشهای خود را تعقیب کرد و خود و همکارانش زحمات بسیار متحمل شدند
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۵
تا برای او ثابت گردید که:
اوّلًا: اجزای سلولی جسم زنده میمانند مگر آنکه کمی غذا یا دخول بعضی از میکروبها سبب مرگ آنها بشود.
ثانیاً: این اجزا علاوه بر آنکه زنده میمانند، نموّ نیز میکنند و زیاد میشوند، همانطوری که در حال اتصال به جسم حیوان نموّ دارند و زیاد میشوند.
ثالثاً: نموّ و تولید مثل آنها با غذای آنها ارتباط دارد.
رابعاً: مرور زمان هیچ تاثیری در پیری و ضعف آنها ندارد و کوچکترین اثر پیری در آنها ظاهر نمیشود؛ بلکه نموّ و تولید مثل آنها در هر سال مثل سالهای پیش است و ظواهر کار نشان میداد که همچنان زنده خواهند ماند مادامی که تحت مراقبت آزمایش کنندگان، غذای کافی به آنها برسد، پس پیری سبب نیست؛ بلکه نتیجه است.
سپس این سوال را پیش میآورد: اگر این چنین است، چرا انسان میمیرد؟
و چرا عمرش محدود است؟ و چرا به ندرت، سنّ انسان از صد تجاوز میکند؟
پاسخ: این است که اعضای جسم حیوان بسیار و مختلف هستند و در عین حال با یکدیگر در نهایت ارتباط میباشند، تا جایی که زندگی عضوی به زندگی عضو دیگر ارتباط و توقف دارد، پس وقتی یکی از آنها ضعیف شد و به سببی از اسباب مُرد، اعضای دیگر نیز به مرگ او میمیرند، چنانچه در بیماریهای میکروبی مشاهده میشود و از این جهت است که متوسط عمر از هفتاد و هشتاد کمتر است.
و آنچه از آزمایشهای ذکر شده به دست آمده و ثابت است، این است که انسان نمیمیرد برای آنکه شصت یا هفتاد یا هشتاد یا صد یا بیشتر عمر کرده؛ بلکه میمیرد برای آنکه در اثر عوارضی بعضی از اجزای او تلف میشود و به علّت ارتباطی که اعضای دیگر با این عضو دارند، آنها نیز میمیرند. پس زمانی که علم این
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۶
عوارض را ریشهکن سازد یا مانع از تاثیر آنها بشود، هیچ مانعی از استمرار حیات تا صدها سال باقی نخواهد ماند، چنانچه بعضی از درختها هزار سال و دو هزار سال و بیشتر زندگی میکنند.[۱۵۱] چندی پیش مقاله یکی از مطبوعات خارجی در روزنامه اطلاعات ترجمه شده بود که در آن نظر چند تن از پزشکان مشهور جهان در مورد نتایج چندین سال تلاش علیه بیماری پیری و عمر جاودانی منعکس گردیده بود.
در این مقاله توضیح داده که: اگر نسجی از بدن یک فرد محتضر جدا کنیم و آن را در محیط مناسبی پرورش دهیم، این نسج به زندگی خود ادامه خواهد داد:
بنابراین ایجاد محیط مناسب، راز زندگی جاودانی است.[۱۵۲] هم اکنون شرکتهایی در آمریکا تاسیس شده که مردگان را منجمد میکنند تا سالهای بعد مجدداً آنها را زنده سازند، این شرکتها اعلام میکنند عمر جاودانی هماکنون در دسترس شما است. این شرکتها و کسانی که از روش و هدف آنها طرفداری مینمایند، میگویند: از نظر پزشکی، عمر جاودانی دیگر تصوّر باطلی نیست، البته عمر ابدی هم بیانتها نیست؛ بلکه حدّاکثر آن از صد هزار سال تجاوز نمیکند، در ضمن برای دستیابی به عمر جاودانی باید موانع روانی هم از میان برداشته شود. ما اکنون آنقدر به مرگ عادت کردهایم که نمیتوانیم عمر جاودانی را قبول کنیم و باید این طرز فکر از بین برده شود.[۱۵۳] ما اگر بخواهیم آرا و سخنان دانشمندان را در اطراف طول عمر و عمر جاودان
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۷
استقصا نماییم، مقالات بسیار طولانی دیگر هم اگر بنویسیم تمام نخواهد شد.
اجمالًا هر کس با مجلات علمی دنیا و جرایدی که آخرین نظرات دانشمندان و نتایج تحقیقات آنان و تحولات و پیشرفتهای روزافزون علم و صنعت را منتشر میسازند، سر و کار داشته باشد، خیلی بیش از اینها به آرای علمی و نتایج آزمایشها و شرح حال معمّرین اطّلاع پیدا میکند و یکی از چیزهایی که امکان علمی طول عمر و عمر جاودان را اخیراً ثابت ساخت، پیوند عضوی است که همین امسال دکتر” بارنارد” انجام داد و در دنیا این همه سر و صدا برپا کرد.
این کار که پیوند اعضای فردی از انسان به فرد دیگر و در حقیقت تبدیل عضو فاسد و از کار افتاده به عضو دیگر- اگر تکمیل شود- امکان میدهد که با تعویضات مکرر از مرگ و میر جلوگیری شود و ممکن است در آینده طرق و وسایل آسانتری برای نیل به این هدف در اختیار بشر قرار بگیرد.
بعد از این توضیحات علمی میگوییم: میبینید عقیده شیعه در مورد طول عمر و امتداد دوران غیبت حضرت ولی عصر- ارواحنا فداه- عقیدهای است که از نظر ایمان و عقل و علم و سوابق، راهی برای انکار و ردّ آن نیست و با سُنن خلقت و نوامیس آفرینش موافق است.
جایی که عمر جاودان در امکان بشر باشد، آیا بعید است که خداوند ولیّ خودش را از عمر بسیار طولانی بهرهمند سازد؟
آیا کاری که برای بشر مقدور شمرده میشود، برای آفریننده بشر مقدور نیست؟
آیا نمیشود شرایط عمر طولانی برای آن حضرت فراهم باشد؟
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۳، ص: ۱۸۸
برگرفته از کتاب سلسله مباحث امامت و مهدویت نوشته آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *