قتل کافرین به شمشیر حضرت مهدی (ع)

دلیل بر آن، اخبار مستفیض بلکه متواتری است که در این باره آمده، چنانکه در بحار و غیر آن از کتاب الاختصاص از معاویه دُهنی از حضرت امام جعفر صادق (ع) درباره آیه «یُعْرَفُ الُمجْرِمُونَ بِسِیماهُمْ فَیُوْخَذُ بِالنَواصِی وَالاقْدامِ» (۳۶۰)؛ مجرمان از چهرههایشان شناخته میشوند که از موهای پیشانی و پاهای آنان گرفته [و به دوزخ] افکنده شوند. فرمود: ای معاویه! در این باره چه میگویند؟ گفتم: میپندارند که خداوند تبارک و تعالی در قیامت، مجرمین را به چهرههایشان میشناسد، پس امر میکند از پیشانی و پاهایشان آنان را میگیرند، و به آتش میافکنند. فرمود: چگونه خداوند جبار – تبارک و تعالی – به شناختن خلایقی که آنها را آفریده نیاز دارد؟ گفتم: فدایت شوم پس [معنی]این [آیه]چیست؟ فرمود: هر گاه قائم ما بپاخیزد خداوند شناخت چهرهها را به آن حضرت عطا فرماید. آنگاه امر میکند کافران را با پیشانیهایشان و قدمهایشان بگیرند. سپس از دم شمشیر میگذراند.(۳۶۱)
و در کتاب المحجه از ابوبصیر از حضرت صادق (ع) روایت شده که فرمود: این آیه درباره قائم ما – عجل اللَه فرجه الشریف – نازل شده و اوست که آنها را به چهرههایشان میشناسد، پس او و اصحابش آنها را از دم شمشیر میگذرانند.(۳۶۲)
و از عیاشی به سند خود از ابن بکیر روایت شده که گفت: از حضرت ابوالحسن (ع) از تفسیر آیه: «وَلَهُ اَسْلَمَ مَنْ فِی السَمواتِ وَالاَرْضِ طَوْعاً وَکَرْهاً» (۳۶۳)؛ و حال آنکه هر آن کس که در آسمانها و زمین است، خواه و ناخواه فرمانبردار اویند. پرسیدم. فرمود: درباره قائم (ع) نازل شده، هنگامی که علیه یهود و نصاری و صابئین و زنادقه و اهل ارتداد و کفر در شرق و غرب زمین قیام میکند، و اسلام را به آنها پیشنهاد مینماید. هر کس با طوع و رغبت مسلمان شود، او را دستور میدهد که نماز بخواند و زکات بپردازد و آنچه بر هر مسلمان واجب است انجام دهد و هر کس مسلمان نشد گردنش را میزند تا اینکه در مشارق و مغارب زمین یک نفر غیر موحد باقی نماند. عرض کردم: قربانت شوم! در روی زمین مردم بسیارند، قائم (ع) چگونه میتواند همه آنها را مسلمان کند یا گردن بزند؟ فرمود: هرگاه خداوند چیزی را بخواهد اندک را زیاد و زیاد را کم گرداند.(۳۶۴)
و از ابوبصیر است که گفت: از حضرت امام صادق (ع) از تفسیر: «هُوَ الَذِی اَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالهُدی وَدِینِ الحَقِ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِینِ کُلِهِ وَلَوْ کَرِهَ المُشْرِکُونَ» (۳۶۵)؛ او [خدایی] است که پیامبرش را به هدایت و دین حق فرستاده است تا او را بر همه دین نمودار [و پیروز]گرداند، هرچند که مشرکان ناخوش داشته باشند. پرسیدم. فرمود: به خدا سوگند هنوز تاویل آن نازل نشده. عرض کردم: فدایت شوم، چه وقت تاویل آن نازل میشود؟ فرمود: وقتی که قائم ان شاء اللَه بپاخیزد، که هرگاه خروج کند هیچ کافر یا مشرکی باقی نماند مگر اینکه از خروج آن حضرت ناراحت باشد، حتی اینکه اگر کافر یا مشرکی در دل سنگ باشد آن سنگ خواهد گفت: ای مومن! در شکم من کافر یا مشرکی هست او را بکش. پس خداوند آن را کنار میزند و[مومن]او را میکشد.(۳۶۶)
و از مفضل بن عمر آمده که گفت: از حضرت امام صادق (ع) درباره فرموده خداوند – عزوجل -: «وَلَنُذِیقَنَهُمْ مِنَ العَذابِ الاَدْنی دُونَ العَذابِ الاَکْبَرِ» (۳۶۷)؛ و به آنان از عذاب نزدیکتر پیش از عذاب بزرگ میچشانیم. پرسید، فرمود: عذاب ادنی (= نزدیکتر) عذاب سقر است، و عذاب اکبر قیام مهدی (ع) با شمشیر است.(۳۶۸)
و از کشف البیان از امام صادق (ع) در معنی همین آیه چنین آمده: عذاب ادنی، قحطی و خشکسالی است و عذاب اکبر، خروج قائم مهدی (ع) با شمشیر در آخر الزمان.
و در بحار از الاختصاص در حدیث مرفوعی از امام صادق (ع) روایت شده که فرمود: هرگاه قائم – عجل اللَه فرجه الشریف – بپاخیزد، به میدان کوفه میآید و با پای خود بر زمین میکوبد و به دست به جایی اشاره میکند؛ سپس میگوید: اینجا را حفر نمایید. پس آنجا را حفر میکنند و دوازده هزار زره و دوازده هزار شمشیر و دوازده هزار کلاه خودِ دورو بیرون میآورد. آنگاه دوازده هزار نفر از پیروان – یا غلامان – و عجم را فرا میخواند و آنها را بر آنان میپوشاند. سپس میفرماید: هر کس آنچه بر شماست، بر او نبود، او را بکشید.(۳۶۹)
و از نعمانی به سند خود از حضرت امام باقر (ع) روایت شده که فرمود: اگر مردم میدانستند که قائم (ع) هنگامی که قیام مینماید چه ها میکند، بیشترشان مایل میشدند که او را نبینند از آنچه مردم را میکشد. البته آن حضرت جز از قریش آغاز نمیکند، پس جز شمشیر میانشان رد و بدل نمیشود، تا آنجا که بسیاری از مردم خواهند گفت: این از آل محمد(ع) نیست که اگر از ایشان میبود هر آینه رحم میکرد.
و از ارشاد دیلمی از امام باقر (ع) روایت شده که فرمود: هرگاه قائم (ع) قیام کند، به سوی کوفه میرود، پس از آن، دهها هزار نفر که [بتریه نامیده میشوند و اسلحه پوشیدهاند، بیرون آمده، به آن حضرت عرضه میدارند: از همانجا که آمدهای بازگرد، که ما را در بنی فاطمه نیازی نیست. پس آن حضرت شمشیر در میان آنها مینهد تا همگی ایشان را از میان بردارد. سپس داخل کوفه میشود و هر منافق تردید کننده را میکشد و کاخهای آنان را خراب میکند و جنگجویان آن دیار را به قتل میرساند، تا خداوند – عزوجل -خشنود گردد.(۳۷۰)
میگویم: اخبار در این باره جداً زیاد است به خاطر پرهیز از اطاله سخن از ذکر آنها خودداری کردیم.
برگرفته از کتاب ویژگی های امام زمان علیه السلام نوشته: سید محمد تقی موسوی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *