فرج مومنین به دست حضرت مهدی (ع)

دلیل بر این، عبارتی است که در توقیع شریف مروی در کتاب احتجاج آمده که: «وَاَکْثِرُوا الدُعآءَ بِتَعْجِیلِ الفَرَجِ، فَإِنَ ذلِکَ فَرَجُکُمْ» (۳۴۷)؛ و بسیار دعا کنید برای تعجیل فرج، زیرا که آن فرج شماست. که ظاهراً اشاره «ذلک» به فرج برمیگردد، یعنی که فرج شما بر اثر فرج و ظهور آن حضرت (ع) خواهد بود.
و نیز در زیارت روز جمعه میخوانیم: «وَهذا یَوْمُ الجُمُعَهِ وَهُوَ یَوْمُکَ المُتَوَقَعُ فِیهِ ظُهُورُکَ وَالفَرَجُ فِیهِ لِلمُوْمِنِینَ عَلی یَدَیْکَ وَقَتْلُ الکافِرِینَ بِسَیْفِکَ»؛ و امروز روز جمعه است که آن روز توست، و ظهور تو و فرج مومنان بر دست تو و کشته شدن کافران به شمشیر تو در این روز انتظار میرود.
و در کتاب کمال الدین به سند خود از ابراهیم کرخی روایت کرده که گفت: به خدمت حضرت ابی عبد اللَه صادق (ع) رفته بودم، در اثنایی که در محضرش نشسته بودم ابوالحسن موسی بن جعفر(ع) که آن هنگام نوباوهای بود وارد شد، به احترام او برخاستم، او را بوسیدم و نشستم. حضرت صادق (ع) به من فرمود: ای ابراهیم! این صاحب تو است بعد از من، اما گروههایی به سبب بیاعتقادی به او هلاک میشوند و گروههای دیگر با گرویدن به او سعادتمند میگردند، پس خدا قاتل او را لعنت کند و عذابش را بر وی افزون فرماید. البته خداوند از صُلب او بهترین اهل زمین در زمانش را بیرون میآورد، همنام جدش و وارث علم و احکامش، کانون امامت و سر حکمت، او را جبار بنی فلان – پس از شگفتی هایی که از او صادر میشود – از راه حسادت به قتل میرساند، ولی خداوند – عزوجل – امر خود را به آخر میرساند هرچند که مشرکین ناخشنود باشند. و خداوند عزوجل – از پشت او فرزندانی برآورد تا به دوازدهمین امام مهدی، کامل شود که خداوند آنان را با کرامت خود مخصوص گردانیده و ایشان را در جایگاه قدس خویش قرار داده است. هر کس منتظر و معتقد به دوازدهمین آنها باشد مانند کسی است که پیشاپیش پیغمبر اکرم(ص) شمشیر زده و از آن حضرت دفاع کرده باشد.
راوی گوید: در این هنگام یکی از هواداران بنی امیه وارد گشت و سخن آن حضرت بریده شد، پس از آن یازده بار به حضرت صادق (ع) مراجعه کردم. میخواستم آن حضرت سخنش را تمام کند، اما نتوانستم، پس چون سال دوم شد [باز هم به مدینه رفتم] و بر آن حضرت وارد شدم در حالی که نشسته بودم به من فرمود: ای ابراهیم او پس از سختی بسیار و آزمایشهای طولانی و هراس و ترس، غمها را از شیعیانش برطرف میسازد. پس خوشا به حال آنکه آن زمان را درک نماید، ای ابراهیم همین مقدار برای تو بس است.
ابراهیم گوید: هیچ سخنی این چنین مرا خوشدل ننموده و دیدگانم را روشن نساخته است.(۳۴۸)
و از حضرت امیر المومنین علی (ع) مروی است که در وصف حال مومنین در زمان جبار ها فرمود: تا آنجا که احدی از شما جای پایی برای خودش نخواهد یافت و تا آنجا که شما در نظر مردم از مردار در چشم صاحبش نیز بیارزشتر خواهید شد و همانطور که شما در آن حال هستید (ناگهان یاری خداوند و آن پیروزی بیاید) و این است فرموده خداوند – عزوجل – که در کتابش میفرماید: «حَتی إِذَا اسْتَیْاَسَ الرُسُلُ وَظَنُوا اَنَهُمْ قَدْ کُذِبُوا جآءَهُمْ نَصْرُنا» (۳۴۹)؛ تا آنجا که پیغمبران مایوس شدند و[مردم]گمان کردند که وعده ما خلاف خواهد شد، نصرت و یاری ما برای آنها آمد.
و در بحار از غیبت شیخ طوسی روایت است که از وهب بن منبه از ابن عباس در خبری طولانی آمده: ابن عباس گفت: ای وهب! سپس مهدی (ع) خروج میکند. پرسیدم: از فرزندان تو؟ گفت: نه، سوگند به خدا که او از اولاد من نیست، ولی از فرزندان علی (ع) است، خوشا به حال کسی که زمان او را دریابد، به وجود او خداوند بر امت فرج میدهد تا اینکه زمین را از قسط و عدل پر کند.(۳۵۰)
و دعای امام صادق (ع) درباره آن حضرت در روز بیست و یکم ماه رمضان که در کتاب اقبال منقول است آمده: و اینکه اجازه دهی به فرج کسی که با فرج او برای اولیا و برگزیدگانت هم فرج حاصل شود.(۳۵۱)
ان شاء اللَه این دعا را خواهیم آورد.
برگرفته از کتاب ویژگی های امام زمان علیه السلام نوشته: سید محمد تقی موسوی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *