عقیده به رجعت در ارتباط با اعتقاد به مهدویت

عقیده به رجعت در ارتباط با اعتقاد به مهدویت
پرسش :
بر حسب احادیث بسیارى در آخر الزمان جمعى از اموات از ائمه(علیهم السلام)و غیر ایشان به دنیا باز خواهند گشت. آیا اعتقاد به غیبت حضرت مهدى(علیه السلام) و ظهور آن حضرت با اعتقاد به رجعت هماهنگى دارد; به عبارت دیگر آیا اصل اعتقاد به غیبت و ظهور، رجعت و سائر وقایعى را که قبل از قیام قیامت واقع مى شوند شامل مى شود یا این یک عقیده مستقل و جداى از رجعت است؟
پاسخ:
عقیده به ظهور مهدى و منجى از اهل بیت و فرزندان فاطمه(علیهم السلام)یک اعتقاد عمومى و اجتماعى مسلمین است و اختصاص به شیعه ندارد، اگرچه شیعه شخص او را نیز از نظر حسب و نسب معرفى مى کند ولى اصل این عقیده، یک اعتقاد همگانى است که در ادیان گذشته در تورات و زبور نیز به آن بشارت داده شده است، و اصلى است که بر حسب اصول مذهب شیعه اثنى عشریه ایمان بدون آن کامل نمى گردد و قبولى اعمال مشروط به قبول آن است و کسى که بمیرد و به این مسأله ایمان نداشته باشد و یا حضرت مهدى ـ ارواح العالمین له الفدا ـ را به امامت نشناخته باشد به حکم
«من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته الجاهلیه»(۱)
به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است، این باور از جهت تاثیر و اهمیت در این حدّ است.
اعتقاد به مسأله رجعت هم گرچه ریشه در قرآن و روایات دارد ولى اینطور نیست که مسأله غیبت و مهدویت بدون آن مطرح نباشد.
بنابر این اصل امامت و مسأله مهدویت بدون مسئله رجعت هم در کتاب ها مورد بحث قرار گرفته است.
با این همه لازم به تذکر است که اصل مسئله رجعت و بازگشت اموات یک مسئله اسلامى است و وقوع آن در زمان هاى گذشته بر حسب آیات متعدد قرآن مجید ثابت است، وقتى این طور شد به دلیل این که در گذشته نظیر داشته است امکان وقوع مجدد آن در آخر الزمان نمى تواند مورد انکار باشد.
زمانى که در امم گذشته رجوع اموات اتفاق افتاده و بر طبق یک خبر مشهور در بین اهل سنت:
«لتسلکن سبل من کان قبلکم حذوا النعل بالنعل و القذه بالقذه حتى لو ان احدهم دخل حجر ضب لدخلتموه»(۲)
آن ها باید وقوع آن را در این امت نیز جایز بدانند. بنابر این نفى امکان و وقوع آن از طرف غیر شیعه بر طبق مضمون این روایت صحیح نیست.
در خاتمه ـ با صرف نظر از آیاتى که وقوع رجعت را در امم گذشته خبر داده اند ـ براى تیمّن و تبرّک آیه اى را که شاهد بر وقوع رجعت در این امت است یادآور مى شویم:
(وَ یَومَ نَحشُرُ مِن کُلّ اُمّهً فَوجاً مِمَّن یَکذِبُ بِآیاتِنا فَهُم یُوزَعُون)(۳).
«به خاطر آور روزى را که ما از هر امتى، گروهى را از کسانى که آیات ما را تکذیب مى کردند محشور مى کنیم; و آن ها را نگه مى داریم تا به یکدیگر ملحق شوند!».
این آیه دلالت بر روزى دارد که در آن از هر امتى گروهى از کسانى که تکذیب آیات الهى را کرده اند محشور مى شوند که طبعاً این روز غیر از روز قیامت است.
منبع: کتاب گفتمان مهدویت، آیه الله العظمی گلپایگانی
پی نوشت ها:
۱- بحارالانوار، ج ۸ ، ص ۳۶۸ در ضمن بیان علامه مجلسى.
۲ـ بحارالانوار، ج ۲۱، ص ۲۵۷.
۳- سوره نمل (۲۷)، آیه ۸۳ .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *