شکر عملی الوالد الشفیق امام مهدی

برای ادای شکر عملی این اعتقاد که امام علیه السلام «والد شفیق» و پدر دلسوز هستند، باید در پاسخ رفتار پدرانه ایشان با امّت خویش، شیعیان نیز چون فرزندان صالح عمل

۱- اصول کافی/ کتاب الحجّه/ باب نادر جامع فی فضل الامام و صفاته/ ح۱٫
{صفحه۲۶۲}
کنند و همیشه در نظر داشته باشند که یک فرزند خوب، چگونه با پدر و مادر دلسوز خود برخورد می کند؟
فرزندی که پدر و مادر توانا و مهربانی دارد، همه حاجات خود را نزد آن ها می برد و از ایشان کمک می خواهد. اگر محبّت پدرانه امام زمان علیه السلام را هم چشیده باشیم، همه گونه توقّعی از ایشان پیدا می کنیم. در کوچک ترین امور خود به آن حضرت علیه السلام مراجعه می نماییم. آن گاه، نه تنها در طلب حاجت های خویش احساس شرم نمی کنیم، بلکه همه سخنان و درد دل ها را- که از افراد غریبه پنهان می داریم- نزد ایشان می بریم. چیزهایی را که حتّی از پدر خود هم نمی خواهیم، از ایشان درخواست می کنیم. اگر چنین نکنیم، معلوم می شود که اعتقاد قوی نداریم.
مقتضای «والد شفیق» بودن، توجّه به «وَلَد» است. گاهی فرزند، خطاکار و ناصالح است، ولی تا وقتی که فرزند اوست،(۱) پدر، او را رها نمی سازد. حتّی اگر لازم شود که فرزند را تنبیه کند، در قلب خود مایل است که او سریعاً عذرخواهی کرده، به نزد پدر برگردد. پدر مهربان، بیش از فرزند، مایل به برگشتن او به دامان خویش است و تحمّل دوری او را زودتر از خود فرزند، از دست می دهد.
حضرت مهدی علیه السلام به واقع پدر دلسوز هستند و آن چه در بیان این وصف ایشان ذکر می شود براساس منطق قوی است؛ نه یک بحث احساسی و مبالغه آمیز. این ارتباط، واقعاً برقرار است و ما باید چنان اعتقادی به امام زمان علیه السلام داشته باشیم که در اعمال ما نمایان گردد. همان طور که برای پدرمان دلتنگ می شویم، به دیدارشان می رویم، تلفن می زنیم، نامه می نویسیم، و درد دل می کنیم، با امام زمان علیه السلام نیز باید همین گونه رفتار نماییم و این راهی است که خود معصومین علیهم السلام به ما آموخته اند:
کَتَبتُ اِلی اَبِی الحَسَنِ علیه السلام اَنَّ الرَّجُلَ یُحِبُّ اَن یُفضِیَ اِلی اِمامِهِ ما یُحِبُّ اَن یُفضِیَ اِلی رَبِّهِ، قالَ: فَکَتَبَ: اِن کانَ لَکَ حاجَهٌ، فَحَرِّک

۱- گاهی کوتاهی در اعمال، سبب از دست رفتن اعتقادات صحیح می شود. و از آن جا که امام علیه السلام تنها پدر «امّت خویش» هستند، گاهی شخص با انحراف از اعتقادات صحیح، از تحت تکفّل امام علیه السلام خارج می شود.
{صفحه۲۶۳}
شَفَتَیکَ، فَاِنَّ الجَوابَ یَاتیکَ.(۱)
شخصی به امام هادی علیه السلام نامه نوشت که: کسی دوست دارد آن طور که با خدای خویش ارتباط پیدا می کند، با امام خود ارتباط داشته باشد (آیا امکان دارد)؟ حضرت علیه السلام در پاسخ نوشتند: اگر حاجتی داری، لب هایت را تکان بده، جواب به سوی تو خواهد آمد.
فرزند، نیازهای خود را در درجه اوّل به پدر دلسوز خود می گوید. این توقّعی است به جا که پدر از او دارد. اگر پدر بفهمد که فرزندش به دیگری مراجعه کرده، چه بسا بسیار ناراحت شود. امام علیه السلام هم به رعیّت خویش اجازه فرموده اند که در هر حاجت کوچک و بزرگی به ایشان روی آورند و وعده فرموده اند که- اگر شخص جزء خواصّ دوستان آن حضرت باشد- به محض حرکت دادن لب ها، پاسخ خواهد شنید.(۲)
برگرفته از کتاب آفتاب در غربت نوشته آقای محمد بنی هاشمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *