زمینه سازان عام ظهور

قیام جهانی حضرت مهدی (عج) ، برای برپایی حکومت شایستگان بر اساس عدل و قسط است و نصرت آن امام بزرگوار، امری لازم و ضروری است. البته این یاری، نیازمند فراهم ساختن مقدمات و زمینه هایی است. ابو بصیر در اینباره میگوید: امام صادق (ع) فرمود:
لَیُعِدَنَ اَحَدُکُمْ لِخُرُوجِ الْقَائِمِ وَ لَوْ سَهْماً فَإِنَ اللَهَ تَعَالَی إِذَا عَلِمَ ذَلِکَ مِنْ نِیَتِهِ رَجَوْتُ لِاَنْ یُنْسِئَ فِی عُمُرِهِ حَتَی یُدْرِکَهُ فَیَکُونَ مِنْ اَعْوَانِهِ وَ اَنْصَارِهِ؛(۱)هر یک از شما باید برای خروج قائم آماده کند، هر چند یک تیر، که هر گاه خدای تعالی از نیت او، آن را بداند، امیدوارم که در عمر او تاخیر اندازد تا آنکه قائم را درک کند.
البته ممکن است مقصود روایات، به طور مشخص تهیه کردن تیر و وسایل جنگی و مانند آن نباشد؛ بلکه کنایه از نهایت کسب آمادگی برای آن اتفاق بزرگ باشد. کلینی از ابو عبدالله جعفی نقل میکند: امام باقر (ع) به من فرمود:
بیشترین زمان مرابطه (مرزداری) نزد شما چند روز است؟ گفتم: چهل روز. فرمود: ولی مرابطه و مرزداری ]از حریم ما[ ما همیشگی است (لَکِنْ رِبَاطُنَا رِبَاطُ الدَهْر)(۲)
استاد مطهری در اینباره نوشته است: «در روایات اسلامی، سخن از گروهی زبده است که به محض ظهور امام (عج) به آن حضرت میپیوندند. آشکار است که این گروه ابتدا به ساکن خلق نمیشوند و به قول معروف از پای بوته هیزم سبز نمیشوند؛ [بلکه] معلوم میشود در عین اشاعه و رواج ستم و فساد، زمینه هایی عالی وجود دارد که چنین گروه زبده را پرورش میدهد. این خود میرساند که نه فقط حق و حقیقت به صفر نرسیده است؛ بلکه بر فرض اگر اهل حق از نگاه کمیت قابل توجه نباشد، از نگاه کیفیت ارزندهترین اهل ایماناند و در ردیف یاران سیدالشهداء (ع) ».(۳)
نحوه آمادگی و مهیا بودن برای ظهور، بستگی به شرایط زمان و مکان دارد. اگر در بعضی روایات سخن از آماده کردن اسب و شمشیر برای ظهور حضرت به میان آمده و برای آن فضیلت بسیاری بر شمرده شده است، بدان معنا نیست که اینها موضوعیت دارند، بلکه ذکر این موارد میتواند بیانگر لزوم آمادگی رزمی برای یاری آخرین حجت الهی باشد. البته در این عصر بر شیعیان لازم است که با فراگرفتن فنون رزمی و مسلح شدن به تجهیزات نظامی روز، فقط بخشی از آمادگیهایی است که با آن، خود را برای مقابله با دشمنان امام زمان (عج) آماده سازند.

۱- محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص۳۲۰، ح۱۰٫
۲- . محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۳۸۱، ح۵۷۶٫
۳- مرتضی مطهری، قیام و انقلاب مهدی۴، ص۵۶٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *