دیدار با امام مهدی علی بن مهزیار اهوازی

شیخ الطائفه (ره) در کتاب «غیبت» مینویسد جماعتی از دانشمندان از تلّعکبری و او از احمد بن علی رازی و او از علی بن حسین و او از مردی که میگفت از اهل قزوین است و نام خود را ذکر نکرد و او از حبیب بن محمد بن یونس بن شاذان صنعانی روایت نموده که گفت: وارد شدم بر علی بن ابراهیم بن مهزیار اهوازی، و از بازماندگان امام حسن عسکری علیه السّلام سوال کردم؛ علی بن مهزیار گفت: برادر مطلب بزرگی را پرسیدی.
من بیست مرتبه بحج بیت اللَّه مشرف گشتهام، در تمام این سفرها قصدم دیدن امام زمان علیه السّلام بود ولی در این بیست سفر راه بجائی نبردم تا آنکه شبی در بستر خود، خوابیده بودم دیدم کسی میگوید: ای علی بن ابراهیم! خداوند بتو فرمان داده که امسال نیز حج کنی! آن شب را هر طور بود بصبح آوردم و صبح در کار خود میاندیشیدم و شب و روز مراقب موسم حج بودم.
چون موسم حج فرا رسید، کارم را روبراه کردم و بآهنگ حج بجانب مدینه رهسپار گشتم.
چون به مدینه رسیدم از بازماندگان امام حسن عسکری علیه السّلام جویا شدم ولی اثری از او نیافتم و خبری نگرفتم در آنجا نیز پیوسته در باره منظورم فکر میکردم تا آنکه بقصد مکه از مدینه خارج شدم پس به جحفه رسیدم و یک روز ماندم و بسوی غدیر که در چهار میلی جحفه بود رهسپار گردیدم وقتی بمسجد جحفه در آمدم نماز گزاردم سپس صورت بخاک نهادم و برای تشرف بخدمت اولاد امام یازدهم در دعا و تضرع بدرگاه خداوند کوشیدم سپس بسمت «عسفان» و از آنجا بمکه رفتم و چند روزی در آنجا ماندم و بطواف خانه خدا و اعتکاف در مسجد الحرام پرداختم.
شبی در اثنای طواف جوان زیبای خوش بوئی را دیدم که بآرامی راه میرود و در اطراف خانه طواف میکند دلم متوجه او شد برخاستم و بجانب او رفتم و تکانی باو
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۷۳۱
دادم تا متوجه من شد، پرسید: از مردم کجائی؟ گفتم: از اهل عراق هستم. پرسید کدام عراق؟ گفتم: اهواز پرسید خصیب (خضیب) را میشناسی؟ گفتم خدا او را رحمت کند دعوت حق را اجابت کرد، گفت: خدا او را رحمت فرماید که شبها را بیدار بود و بسیار بدرگاه خداوند مینالید و پیوسته اشکش جاری بود.
سپس پرسید: علی بن ابراهیم مهزیار را میشناسی؟! گفتم: علی بن ابراهیم من هستم. گفت: ای ابو الحسن خدا ترا نگهدارد، علامتی را که میان تو و امام حسن عسکری (ع) بود چه کردی؟ گفتم: اینک نزد من است. گفت: آن را بیرون بیاور من دست در جیب بردم و آن را در آوردم؛ وقتی آن را دید نتوانست خودداری کند و دیدگانش پر از اشک شد و زار زار گریست. بطوری که لباسهایش از سیلاب اشک تر گشت.
آنگاه فرمود: ای پسر مهزیار! خداوند بتو اذن میدهد! خداوند بتو اذن میدهد. (دو بار فرمود) بجائی که رحل اقامت افکندهای برو و صبر کن تا شب فرا رسد و تاریکی آن مردم را فراگیرد، سپس برو بجانب (شعب بنی عامر) که در آنجا مرا خواهی دید.
من بمنزل خود رفتم. چون احساس کردم وقت فرا رسیده اثاثم را جمع و جور کردم و سپس شتر خود را پیش کشیدم و جهاز آن را محکم بستم، سپس لوازم خود را بار کرده و سوار شدم و بسرعت راندم تا بشعب بنی عامر رسیدم.
دیدم همان جوان ایستاده و بانگ میزند که ای ابو الحسن بیا نزد من! چون نزدیک وی رسیدم، ابتداء سلام نمود و گفت: ای برادر با ما راه بیا. با هم براه افتادیم و گفتگو میکردیم تا آنکه کوههای عرفات را پشت سر گذاشته و بطرف کوههای منی رفتیم. وقتی از آنجا نیز گذشتیم بمیان کوههای طائف رسیدیم.
چون صبح کاذب دمید بمن دستور داد که پیاده شوم و نماز شب بخوانم بعد از نماز شب دستور داد که نماز «وتر» بخوانم، منهم نماز وتر را خواندم، و این فائدهای بود که از وی کسب کردم. سپس امر نمود که سجود کنم و تعقیب بخوانم. آنگاه
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۷۳۲
نمازش را تمام کرد و سوار شد و بمن هم دستور داد سوار شده با وی حرکت نمودم تا آنکه قلعه کوه طائف پیدا شد.
پرسید: آیا چیزی میبینی؟ گفتم: آری تل ریگی میبینم که خیمهای بر بالای آنست و نور از داخل آن میدرخشد. وقتی آن را دیدم خوشحال گشتم گفت: امید و آرزوی تو در آنجاست. آنگاه گفت برادر با من بیا. او میرفت و من هم از همان راه میرفتم تا اینکه از بلندی کوه پائین آمدیم سپس گفت: پیاده شو که در اینجا سرکشان ذلیل و جباران خاضع میگردند. آنگاه گفت: مهار شتر را رها کن. گفتم: بدست کی بدهم؟
گفت: اینجا حرم قائم آل محمد است کسی جز افراد با ایمان بدینجا راه نمییابد و هیچ کس جز مومن از اینجا بیرون نمیرود. من هم مهار شترم را رها کردم و با او رفتم تا نزدیک چادر رسیدیم. او نخست بدرون چادر رفت و بمن دستور داد که در بیرون چادر توقف کنم تا او برگردد. سپس گفت: داخل شو که در اینجا جز سلامتی چیزی نیست. من وارد چادر شدم و آن حضرت را دیدم که نشسته و دو برد یمانی پوشیده قسمتی از یکی را روی دوش انداخته است.
اندامش در لطافت مانند گل بابونه و رنگ مبارکش در سرخی همچون گل ارغوانی است که قطراتی از عرق مثل شبنم بر آن نشسته باشد ولی چندان سرخ نبود.
قد مبارکش مانند شاخه درخت بان «۱» یا چوبه ریحان بود. جوانی ذیجود، پاکیزه و پاکسرشت بود که نه بسیار بلند و نه خیلی کوتاه بود، بلکه متوسط القامه بود.
سر مبارکش گرد، پیشانیش گشاده، ابروانش بلند و کمانی، بینیش کشیده و میان برآمده؛ صورتش کم گوشت و بر گونه راستش خالی مانند پاره مشکی بود که بر روی عنبر کوبیده قرار دارد.
______________________________
(۱) بان- نام درختی است که تنه آن راست و نرم میباشد. برگ آن مانند برگ درخت صفصاف و از تخم آن روغن خوشبو میگیرند، و اندام رسا را بآن درخت بلند تشبیه میکنند (المنجد).
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۷۳۳
هنگامی که حضرتش را دیدم، سلام نمودم و جوابی از سلام خود بهتر شنیدم.
سپس مرا مخاطب ساخت و احوال مردم عراق را پرسید. عرضکردم: آقا! مردم عراق (شیعیان) در کمال ذلت بسر میبرند و میان سایر مردم خوارند. فرمود: پسر مهزیار روزی فرا میرسد که شما بر آنان مسلط گشته و مالک آنها (یعنی مردم غیر شیعه) باشید چنان که امروز آنها بر شما مسلط شدهاند، آنها در آن روز ذلیل و خوار خواهند بود.
عرضکردم: آقا! جای شما از ما دور و آمدنتان بطول انجامیده! فرمود:
پسر مهزیار! پدرم ابو محمد (امام حسن عسکری علیه السّلام) از من پیمان گرفت که مجاور قومی نباشم که خداوند بر آنها غضب نموده و در دنیا و آخرت مورد نفرت و مستحق عذاب دردناک هستند. و امر فرمود: که جز در کوههای سخت و بیابانهای هموار نمانم.
بخدا قسم مولای شما (امام حسن عسکری علیه السّلام) خود رسم تقیه پیش گرفت و مرا نیز امر به تقیه فرمود، و من اکنون در تقیه بسر میبرم تا روزی که خداوند بمن اجازه دهد و قیام کنم. عرضکردم: آقا! چه وقت قیام میفرمائی؟ فرمود: موقعی که راه حج را بروی شما بستند، و خورشید و ماه در یک جا جمع شود، و نجوم و ستارگان در اطراف آن بگردش درآیند.
عرضکردم: یا ابن رسول اللَّه! این علائم کی خواهد بود؟ فرمود: در فلان سال و فلان سال «دابه الارض» در بین صفا و مروه قیام کند، در حالی که عصای موسی و انگشتر سلیمان با او باشد و مردم را بسوی محشر سوق دهد (دابه الارض یعنی متحرک در روی زمین و مقصود خود آن حضرت است).
علی بن مهزیار افزود که: چند روز در خدمت حضرت ماندم، و بعد از آنکه بمنتهای آرزوی خود رسیدم رخصت گرفته بطرف منزلم برگشتم. بخدا قسم از مکه بکوفه آمدم، در حالی که فقط غلام خدمتکار همراه داشتم و هیچ گونه خطری ندیدم و صلی اللَّه علی محمد و آله و سلم تسلیما «۱» در کتاب «دلائل الامامه» تالیف محمد بن جریر
______________________________
(۱) در این باب ماجرای ملاقات علی بن مهزیار با حضرت ولی عصر (ع) سه بار بطور مختصر و مفصل ذکر شده است. یکی بنام ابراهیم بن مهزیار و دو حکایت دیگر بنام علی ابن ابراهیم مهزیار- برای اطلاع از چگونگی امر پاورقی ما را در ذیل حکایت سوم آن بخوانید.
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۷۳۴
طبری نیز این حدیث از محمد بن سهل جلودی از احمد بن محمد بن جعفر طائی از محمد بن حسن بن یحیی حارثی از علی بن ابراهیم بن مهزیار، بر وجهی مبسوطتر از آنچه شیخ نقل کرده؛ آمده است و مضمون هر دو تقریبا یکی است.
مولف: دور نیست که جمع شدن خورشید و ماه و ستارگان کنایه از پیغمبر (ص) و امیر المومنین و ائمه صلوات اللَّه علیهم اجمعین باشد، و هم محتمل است که مقصود نزدیکی قیام امام زمان علیه السّلام با روز رستاخیز باشد که اوضاع کواکب چنین خواهد شد و هم ممکن است که معنی آن ظاهر عبارت باشد.
برگرفته از کتاب مهدی موعود :جلد سیزدهم از کتاب بحار الانوار نوشته آقای محمد باقر بن محمد تقی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *