دلیل نقلی وجوب شناخت امام زمان

روایات بسیاری – که در حدّ تواتر(۱) است – در این باره وارد شده که ما به خاطر رعایت اختصار به ذکر قسمتی از آنها اکتفا می کنیم:
امام صادق علیه السلام درباره آیه مبارکه «وَللَّهِ ِ الأَسْم آءُ الحُسْنی فَادْعُوهُ بِها»(۲)؛ و برای خداوند نیکوترین نام ها است، پس او را با آنها بخوانید. فرمود: «به خدا قسم، ما آن اسماء حسنی (نیکوترین نام ها) هستیم که خداوند هیچ عملی را از بندگان نمی پذیرد، مگر با شناخت و معرفت ما».(۳)
امام باقر علیه السلام فرمود: «قلّه و بلندی مقام و کلید آن و راه اشیاء و رضایت پروردگار اطاعت از امام است. اگر شخصی شب ها به عبادت برخیزد و روزها را روزه بدارد و تمام مالش را صدقه دهد و همه سال های عمرش حجّ خانه کعبه را انجام دهد، امّا ولایت ولیّ خدا را نشناسد تا از او پیروی کند و تمام اعمالش با راهنمایی او انجام پذیرد، برای او حقّ ثواب نزد خداوند نیست و او از اهل ایمان نمی باشد».(۴)
حارث بن مغیره گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم: آیا پیامبر صلی الله علیه وآله فرموده: «هرکس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است؟!».
فرمود: آری. عرضه داشتم: این کدام جاهلیت است، آیا جاهلیت مطلق یا جاهلیت کسی که امامش را نشناخته؟ فرمود: «جاهلیت کفر و نفاق و ضلال».(۵)
امام صادق علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله روایت کرده که فرمود: «هرکس منکر قائم از فرزندانم شود، مرا انکار کرده است».(۶)
البته اخبار بسیار دیگری از ائمه اطهارعلیهم السلام در این باب آمده است.
امّا منظور از معرفت و شناخت:
اوّلاً: شناختن شخص امام با اسم و نسب او است.
ثانیاً: شناخت صفات و خصوصیات او که با آنها از دیگران امتیاز می یابد. که ان شاء اللَّه در اوّل باب هشتم خواهد آمد.
برگرفته از کتاب آیین انتظار

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *