دجال آخر الزمان در سخنان امام علی

به نقل از نزّال بن سبره است که گفت: خَطَبَنا أَمیرُ الْمُوْمِنینَ عَلِیُّ بْنُ أَبی طالِبٍ علیه السلام، فَحَمِدَ اللَّهَ – عَزَّ وَ جَلَّ -، وَ أَثْنی عَلَیْهِ، وَ صَلّی عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، ثُمَّ قالَ: «سَلُونی – أَیُّهَا النَّاسِ – قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونی» – ثَلاثاً -؛فَقامَ إِلَیْهِ صَعْصَعَهُ بْنُ صَوْحانَ فَقالَ: «یا أَمیرَ الْمُوْمِنینَ! مَتی یَخْرُجُ الدَّجَّالُ؟».فَقالَ لَهُ عَلِیّ علیه السلام: «اقْعُدْ، فَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ کَلامَکَ، وَ عَلِمَ ما أَرَدْتَ؛ وَ اللَّهِ مَا الْمَسْوُولُ عَنْهُ بِأَعْلَمَ مِنَ السَّائِلِ، وَ لکِنْ لِذلِکَ عَلاماتٌ وَ هَیَئاتٌ، یَتْبَعُ بَعْضُها بَعْضاً کَحَذْوِ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ، وَ إِنْ شِئْتَ أَنْبَأْتُکَ بِها».قالَ: «نَعَمْ یا أَمیرَ الْمُوْمِنینَ!».فَقالَ علیه السلام: «احْفَظْ، فَإِنَّ عَلامَهَ ذلِکَ: إِذا أَماتَ النَّاسُ الصَّلاهَ، وَ أَضاعُوا الْأَمانَهَ، وَ اسْتَحَلُّوا الْکِذْبَ، وَ أَکَلُوا الرِّبا، وَ أَخَذُوا الرُّشا، وَ شَیَّدُوا الْبُنْیانَ، وَ باعُوا الدّینَ بِالدُّنْیا، وَ اسْتَعْمَلُوا السُّفَهاءَ، وَ شاوَرُوا النِّساءَ، وَ قَطَعُوا الْأَرْحامَ، وَ اتَّبَعُوا الْأَهْواءَ، وَ اسْتَخَفُّوا بِالدِّماءِ.وَ کانَ الْحِلْمُ ضَعْفاً، وَ الظُّلْمُ فَخْراً، وَ کانَتِ الْأُمَراءُ فَجَرَهً، وَ الْوُزَراءُ ظَلَمَهً، وَ العُرفاءُ خَوَنَهً [۲۷۴] ، وَ القُرَّاءُ فَسَقَهً، وَ ظَهَرَتْ شَهادَتُ الزُّورِ [۲۷۵] ، وَ اسْتَعْلَنَ الفُجُورُ، وَ قَوْلُ الْبُهْتانِ، وَ الْإِثْمُ وَ الطُّغْیانُ، وَ حُلِّیَتِ الْمَصاحِفُ، وَ زُخْرِفَتِ الْمَساجِدُ، وَ طُوِّلَتِ المَناراتُ، وَ أُکْرِمَتِ الْأَشْرارُ، وَ ازْدَحَمَتِ الصُّفُوفُ، وَ اخْتُلِفَتِ الْقُلُوبُ، وَ نُقِضَتِ الْعُهُودُ، وَ اقْتَرَبَ الْمَوْعُودُ، وَ شارَکَ النِّساءُ أَزْواجَهُنَّ فِی التِّجارَهِ – حِرْصاً عَلَی الدُّنْیا -، وَ عَلَتْ أَصْواتُ الْفُسَّاقِ، وَ اسْتُمِعَ مِنْهُمْ، وَ کانَ زَعیمُ الْقَوْمِ أَرْذَلَهُمْ، وَ اتُّقِیَ الْفاجِرُ مَخافَهَ شَرِّهِ، وَ صُدِّقَ الْکاذِبُ، وَ ائْتُمِنَ الْخائِنُ، وَ اتُّخِذَتِ الْقِیانُ وَ الْمَعازِفُ [۲۷۶] .وَ لَعَنَ آخِرُ هذِهِ الْأُمَّهِ أَوَّلَها، وَ رَکِبَ ذَواتُ الْفُرُوجِ السُّرُوجَ، وَ تَشَبَّهَ النِّساءُ بِالرِّجالِ، وَ الرِّجالُ بِالنِّساءِ، وَ شَهِدَ الشَّاهِدُ مِنْ غَیْرِ أَنْ یُسْتَشْهَدَ، وَ شَهِدَ الْآخَرُ قَضاءً لِذِمامٍ بِغَیْرِ حَقٍّ عَرَفَهُ، وَ تَفَقَّهَ لِغَیْرِ الدّینِ، وَ آثَرُوا عَمَلَ الدُّنْیا عَلَی الْآخِرَهِ، وَ لَبِسُوا جُلُودَ الضَّأْنِ عَلی قُلُوبِ الذِّئابِ، وَ قُلُوبُهُمْ أَنْتَنُ مِنَ الْجِیَفِ وَ أَمَرٌّ مِنَ الصَّبْرِ؛فَعِنْدَ ذلِکَ أَلْوَحا أَلْوَحا [۲۷۷] ، ثُمَّ الْعَجَلُ الْعَجَلُ، خَیْرُ الْمَساکِنِ یَوْمَئِذٍ بَیْتُ الْمُقَدَّسِ، وَ لَیَأْتِیَنَّ عَلَی النَّاسِ زَمانٌ یَتَمَنّی أَحَدُهُمْ [۲۷۸] أَنَّهُ مِنْ سُکَّانِهِ».فَقامَ إِلَیْهِ الْأَصْبَغُ بْنُ نُباتَهَ، فَقالَ: «یا أَمیرَ الْمُوْمِنینَ! مَنِ الدَّجَّالُ؟».فَقالَ: «أَلا إِنَّ الدَّجَّالَ صائِدُ بْنُ الصَّیْدِ [۲۷۹] ، فَالشَّقِیُّ مَنْ صَدَّقَهُ، وَ السَّعیدُ مَنْ کَذَّبَهُ؛ یَخْرُجُ مِنْ بَلَدَهٍ یُقالُ لَها: إِصْفَهانُ، مِنْ قَریَهٍ تُعْرَفُ بِالْیَهُودِیَّهِ، عَیْنُهُ الُیمْنی مَمْسُوحَهٌ، وَ الْعَیْنُ الْأُخْری فی جَبْهَتِهِ تُضیءُ کَأَنَّها کَوْکَبُ الصُّبْحِ، فیها عَلَقَهٌ کَأَنَّها مَمْزُوجَهٌ بِالدَّمِ، بَیْنَ عَیْنَیْهِ مَکْتُوبٌ: کافِرٌ، یَقْرَوُهُ کُلُّ کاتِبٍ وَ أُمِّیٍّ.یَخُوضُ الْبِحارَ، وَ تَسیرُ مَعَهُ الشَّمْسُ، بَیْنَ یَدَیْهِ جَبَلٌ مِنْ دُخانٍ، وَ خَلْفَهُ جَبَلٌ أَبْیَضُ یَرَی النَّاسُ أَنَّهُ طَعامٌ، یَخْرُجُ حینَ یَخْرُجُ فی قَحْطٍ شَدیدٍ، تَحْتَهُ حِمارٌ أَقْمَرُ، خُطْوَهُ حِمارِهِ میلٌ، تُطْوی لَهُ الْأَرْضُ مَنْهَلاً مَنْهَلاً، لا یَمُرُّ بِماءٍ إِلّا غارَ إِلی یَوْمِ الْقِیامَهِ؛یُنادی بِأَعْلی صَوْتِهِ، یَسْمَعُ ما بَیْنَ الْخافِقَیْنِ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الشَّیاطینَ یَقُولُ: إِلَیَّ أَوْلِیائی! أَنَا الَّذی خَلَقَ فَسَوّی، وَ قَدَّرَ فَهَدی، أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلی.وُ کَذَبَ عَدُوُّ اللَّهِ، إِنَّهُ أَعْوَرُ یَطْعَمُ الطَّعامَ، وَ یَمْشی فِی الْأَسْواقِ، وَ إِنَّ رَبَّکُمْ – عَزَّ وَ جَلَّ – لَیْسَ بأَعْوَرَ، وَ لا یَطْعَمُ، وَ لا یَمْشی، وَ لا یَزُولُ. تَعالَی اللَّهُ عَنْ ذلِکَ عُلُوّاً کَبیراً.أَلا وَ إِنَّ أَکْثَرَ أَتْباعِهِ – یَوْمَئِذٍ – أَوْلادُ الزِّنا، وَ أَصْحابُ الطَّیالِسَهِ الْخُضْرِ، یَقْتُلُهُ اللَّهُ – عَزَّ وَ جَلَّ – بِالشَّامِ، عَلی عَقَبَهٍ تُعْرَفُ بِعَقَبَهِ أَفیقٍ، لِثَلاثِ ساعاتٍ مَضَتْ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَهِ، عَلی یَدِ مَنْ یُصلِّی الْمَسیحُ عیسَی بْنُ مَرْیَمَ علیهما السلام خَلْفَهُ. أَلا إِنَّ بَعْدَ ذلِکَ الطَّامَّهَ الْکُبْری.»قُلْنا: «وَ ما ذلِکَ یا أَمیرَ الْمُوْمِنینَ؟».قالَ: «خُرُوجُ دابّهٍ [مِنَ] الْأَرْضِ مِنْ عِنْدِ الصَّفا، مَعَها خاتَمُ سُلَیْمانَ بْنِ داوُدَ، وَ عَصی مُوسیعلیهم السلام، یَضَعُ الْخاتَمَ عَلی وَجْهِ کُلِّ مُوْمِنٍ، فَیَنْطَبِعُ فیهِ: هذا مُوْمِنٌ حَقّاً؛ وَ یَضَعُهُ عَلی وَجْهِ کُلِّ کافِرٍ، فَیَنْکَتِبُ: هذا کافِرٌ حَقّاً، حَتّی أَنَّ الْمُوْمِنَ لَیُنادی: الْوَیْلُ لَکَ یا کافِرٌ!، وَ إِنَّ الْکافِرَ یُنادی: طُوبی لَکَ یا مُوْمِنٌ!، وَدِدْتُ أَنِّی الْیَوْمَ کُنْتُ مِثْلَکَ، فَأفُوزُ فَوْزاً عَظیماً.ثُمَّ تَرْفَعُ الدَّابَّهُ رَأْسَها فَیَراها مَنْ بَیْنَ الْخافِقَیْنِ بِإِذْنِ اللَّهِ – جَلَّ جَلالُهُ -، وَ ذلِکَ بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِها، فَعِنْدَ ذلِکَ تُرْفَعُ التَّوْبَهُ، فَلا تَوْبَهٌ تُقْبَلُ، وَ لا عَمَلٌ یُرْفَعُ، و:«لا یَنْفَعُ نَفْساً إیمانُها لَمْ تَکُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ کَسَبَتْ فی إیمانِها خَیْراً» [۲۸۰] .ثُمَّ قالَ علیه السلام: «لا تَسْأَلُونی عَمَّا یَکُونُ بَعْدَ هذا، فَإِنَّهُ عَهْدٌ عَهِدَهُ إِلیَّ حَبیبی رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله أَنْ لا أُخْبِرَ بِهِ، غَیْرَ عِتْرَتی».قالَ النَّزَّالُ بْنُ سَبْرَهَ: فَقُلْتُ لِصَعْصَعَهَ بْنِ صَوْحانَ: «یا صَعْصَعَهُ! ما عَنی أَمیرُ الْمُوْمِنینَ علیه السلام بِهذا؟».فَقالَ صَعْصَعَهُ: «یَا ابْنَ سَبْرَهَ! إِنَّ الَّذی یُصَلّی خَلْفَهُ عیسَی بْنُ مَرْیَمَ علیه السلام، هُوَ الثَّانی عَشَرَ مِنَ الْعِتْرَهِ، التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیّ علیهما السلام، وَ هُوَ الشَّمْسُ الطَّالِعَهُ مِنْ مَغْرِبِها، یَظْهَرُ عِنْدَ الرُّکْنِ وَ الْمَقامِ، فَیُطَهِّرُ الْأَرْضَ، وَ یَضَعُ میزانَ الْعَدْلِ، فَلا یَظْلِمُ أَحَدٌ أَحَداً.فَأَخْبَرَنا أَمیرُ الْمُوْمِنینَ علیه السلام أَنَّ حَبیبَهُ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله عَهِدَ إِلَیْهِ أَنْ لا یُخْبِرَ بِما یَکُونُ بَعْدَ ذلِکَ غَیْرَ عِتْرَتِهِ الْأَئِمَّهِ – صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ أَجْمَعینَ -». [۲۸۱] .علیّ بن ابی طالب علیه السلام برای ما خطبه خواند، و خداوند عزّ و جل را سپاس گفت و بر او ثنا خواند، و بر محمّد و خاندانش درود گفت.سپس فرمود: «از من بپرسید پیش از آن که از دستم دهید»، و سه بار تکرار کرد.پس صَعصَعه بن صَوحان برخاست و گفت: «ای امیر مومنان! خارج شدن دجّال در چه هنگام است؟».علی علیه السلام به او فرمود: «بنشین! خدا سخنت را شنید، و مقصودت را دانست، به خدا سوگند که [در این موضوع] سوال شده، از پرسنده آن، آگاهی اش بیش نیست، ولی برای آن، نشانه ها و مقدّماتی است که چون دو لنگه کفش در پی یکدیگر می رسند، اگر خواهی آگاهت کنم».گفت: «آری ای امیر مومنان!».فرمود: «به یاد سپار که نشانه اش این است: آن گاه که نماز را بمیرانند؛ امانت را خیانت کنند؛ دروغ را حلال شمارند؛ ربا خورند و رشوه گیرند؛ ساختمان ها را محکم و نیکو سازند؛ و دین را به دنیا فروشند؛ سفیهان را به کار گمارند؛ با زنان مشورت کنند؛ قطع رحم نمایند؛ پیرو هوس گردند؛ خون ریزی را آسان دانند.بردباری، ناتوانی باشد؛ و ستم، مایه افتخار؛ فرامان روایان، زناکار؛ و وزیران، ستم کار باشند؛ و کارگزاران، خیانت کار؛ و قرآن خوانان، فاسق.گواهی دروغ پدید گردد؛ و زنا آشکارا شود؛ تهمت و گناه و سرکشی رواج یابد؛ قرآن ها را بیارایند و مسجدها را زیور کنند؛ مناره ها را بلند سازند؛ بَدان را گرامی دارند؛ صفوف، فشرده، و دل ها با یکدیگر مخالف شود؛ عهدها را بشکنند؛ و موعود، نزدیک گردد.زنان – از روی حرصِ در دنیا – با همسرانشان در بازرگانی شرکت کنند؛ ندای فاسقان برخیزد، و به سخن آنان گوش فرادهند.سرپرست هر قومی، پست ترین آنان شود؛ از اشرار برای ایمنی از شرارتشان بهراسند؛ دروغ گو را تصدیق کنند؛ و خیانت کار را امانت دار به شمار آورند؛ کنیزانِ خواننده تهیّه بینند و نگاه دارند؛ و ساز و آواز فراهم آورند؛آخرین کسان امّت، نخستین های امّت را لعنت کنند؛ زن ها زین سواری کنند؛ زنان همانند مردان، و مردان همچون زنان شوند؛ شاهدی بی آن که گواه خواسته باشند، گواهی دهد؛ و شاهدی دیگر بدون آگاهی، و برای جانبداری، گواهی دهد.فقه را برای دنیا آموزند؛ و کار دنیا را بر آخرت مقدّم دارند؛ و پوست میش را بر دل های گرگ [صفت] بپوشانند؛ دل هایشان بدبوتر از مردار باشد، و تلخ تر از صبر؛در این هنگام بشتابید، بشتابید، و عجله کنید و عجله کنید، در آن روز برترین جای، بیت المقدّس باشد، و زمانی بر مردم آید که هریک آرزو کنند که ای کاش ساکن آن دیار بودند».پس اصبغ بن نُباته برخاست و گفت: «ای امیر مومنان! دجّال کیست؟».پس فرمود: «بدان که دجّال، صائد بن صید است؛ پس بدبخت، کسی که تصدیقش کند، و خوش بخت آن که او را تکذیب کند.از شهری برآید که آن را اصفهان گویند، و از روستایی که آن را به یهودیّه می شناسند.چشم راستش نابینا، و چشم دیگرش در پیشانی است، و آن چنان می درخشد که گویی ستاره صبح است، در آن، لکّه ای است که گویی با خون در هم آمیخته، میان دو چشمش نوشته است: کافر، که هر درس خوانده و بی سوادی آن را می خواند.در دریاها فرو شود، و آفتاب، با او می گردد، در برابرش کوهی از دود، و در پشت سرش کوه سفیدی است که مردم گمان برند، طعام است.در زمان قحطی شدیدی خروج کند، بر الاغ سپیدی سوار است، و هر گام الاغ او، یک میل است، و زمین، آب گاه به آب گاه، در زیر پایش درنوردیده گردد.بر آبی نگذرد، جز آن که تا روز قیامت فرو رود [و خشک شود]، و به آوازی که همه جنّیان و آدمیان و شیاطین از مشرق تا مغرب بشنوند، فریاد کند: دوستان من! نزد من آیید، منم آفریننده شما به بهترین صورت، منم که تقدیر کردم و هدایتتان با من است، منم پروردگار والایتان. [۲۸۲] .دشمن خدا دروغ می گوید، او یک چشمی است که غذا می خورد، و در بازارها می گردد؛ به راستی، پروردگار شما، نه یک چشم است، نه راه می رود، و نه، زوال دارد، و از این اوصاف، برتر است، برتری بزرگی.بدانید که در آن روز، بیشینه پیروانش زنازادگان، و صاحب پوستین های سبزند. خداوند عزّ و جلّ آن گاه که سه ساعت از روز جمعه گذشته باشد، در شام، بر سر گردنه ای که به آن گردنه افیق گویند، به دست کسی که عیسی مسیح بن مریم علیهما السلام پشت سرش نماز گزارد، او را بکشد؛ بدانید که پس از آن، واقعه ای عظیم باشد».گفتیم: «ای امیر مومنان! آن دیگر چیست؟».فرمود: «بیرون شدن جنبنده ای از زمین است از [کوه] صفا، و انگشتر سلیمان بن داوود را [در انگشت]، و عصای موسی علیهم السلام را [در مشت]داشته باشد، انگشتر را به روی هر مومنی که گذارد، بر سیمایش نقش گیرد که: به حقیقت، این، مومن است.و بر چهره هر کافری که نهد، بر چهره اش نگاشته گردد: به حقیقت این، کافر است. تا به جایی که مومن فریاد کشد: وای بر تو ای کافر! و کافر فریاد برآورد: خوشا بر تو ای مومن! من دوست داشتم امروز چون تو باشم، و به سعادت بزرگ می رسیدم.سپس جنبنده، سر بلند کند، و او را – به اذن خداوند عزّ و جل – از مشرق تا مغرب ببینند، و این، پس از آن است که آفتاب از مغرب خود برآید، و در این هنگام، توبه برداشته شود؛ نه توبه ای پذیرفته گردد، و نه عملی بالا رود، و کسی که پیش از آن، ایمان نداشته، و یا با ایمان، کسب خیری نکرده باشد، ایمانش سود نبخشد».سپس فرمود: «از این پس نگویید که پس از آن، چه خواهد شد؛ زیرا محبوبم پیامبر خداصلی الله علیه وآله با من پیمان بسته است که از آن – جز با خاندانم – سخن نگویم».نزّال بن سبره گفت: به صعصعه بن صوحان گفتم: «ای صعصعه! مقصود امیر مومنان علیه السلام از این جمله چه بود؟».پس صعصعه گفت: «ای پسر سبره! آن که عیسی بن مریم علیه السلام پشت سر او نماز می گزارَد، همان دوازدهمین تن از عترت، نهمین نفر از فرزندان حسین بن علی علیهما السلام، خورشید تابنده ای است که از مغرب خود به در آید، و نزد رکن و مقام، حاضر گردد. پس زمین را پاک گرداند، و ترازوی عدل را قرار دهد؛ پس هیچ کس بر کسی ستم، روا ندارد.روایتمان کرد امیر مومنان علیه السلام که دوستش پیامبر خداصلی الله علیه وآله از او پیمان ستانده است تا از آن چه که پس از این رخ خواهد کرد، جز با خاندان پیشوایانش – صلوات اللّه علیهم اجمعین – سخن نگوید».
برگرفته از کتاب امید عدل:چهل حدیث پیرامون دادگستر جهان نوشته آقای هادی نجفی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *