جذب افراد به تشیع با عمل در روایات

این ها باید به گونه ای رفتار کنند که دیگران با دیدن حسن خلق و صداقت و ورع آن ها تربیت صحیح در مکتب اهل بیت علیهم السلام را ببینند و چنین بیندیشند که این ها به دلیل ارتباط و نسبت با ائمّه علیهم السلام چنین خُلق و خویی پیدا کرده اند. این باعث می شود
{صفحه۴۳۳}
که علاقه آن ها به مکتب اهل بیت علیهم السلام بیش تر شود و کم کم به ایشان روی آورند.
امام صادق علیه السلام در ادامه روایت فوق فرموده اند:
فَاِنَّ الرَّجُلَ مِنکُم اِذا وَرَعَ فِی دینِهِ وَ صَدَقَ الحدیثَ وَاَدَّی الاَمانَهَ وَ حَسُنَ خُلقُهُ مَعَ النّاسِ، قیلَ: هذا جَعفَرَیٌّ، فَیَسُّرُّنی ذلِکَ وَ یَدخُلُ عَلَیَّ مِنهُ السُّرورُ، وَ قیلَ: هذا اَدَبٌ جَعفَر؛ وَ اِذا کانَ عَلی غَیرِ ذلِکَ، دَخَلَ عَلَیَّ بَلاوُهُ وَ عارُهُ، وَ قیلَ: هذا اَدَبٌ جَعفَر.(۱)
اگر یکی از شما اهل ورع در دینش و صداقت در گفتار و اداء امانت باشد، و با مردم اخلاق نیکو داشته باشد، می گویند: او جعفری است، این مطلب مرا خوشحال می سازد. و از او مسرور می شوم و می گویند: این تربیت شده جعفر علیه السلام است. و اگر چنین اخلاق و رفتاری نداشته باشد، در آن صورت، گرفتاری و ننگ او به من نسبت داده می شود، و می گویند: این است تربیت جعفر علیه السلام!
در پایان حدیث، امام صادق علیه السلام قسم یاد می کنند که پدرم- حضرت باقرالعلوم علیه السلام- فرمودند:
هریک از شیعیان امیرالمومنین علیه السلام در قبیله خودش چنان بود که با اخلاق و رفتارش زینت آن قبیله محسوب می شد، چون در امانتداری، رعایت حقوق دیگران و صداقت در گفتار، سرآمد ایاشن بود. وقتی از دیگران درباره او سوال می شد، همه می گفتند: هیچ کس مانند او نیست، در امانتداری و راستگویی از همه ما بهتر است!
کسانی که به دوستی و ارتباط با اهل بیت علیهم السلام شناخته شده اند، رفتارشان- هرگونه باشد- به حساب پیشوایان آن ها گذاشته می شود. به تعبیر دقیق تر، می توان گفت که مردم، ائمّه علیهم السلام را در آیینه اعمال و رفتار پیروانشان می بینند. از این رو، شیعیان با اعمالشان، هم می توانند مردم را به سوی محبّت و ارادت نسبت به اهل بیت علیهم السلام جلب کنند و هم سبب نسبت دادن بدی ها به ایشان بشوند.

۱- اصول کافی/ کتاب العشره/ باب مایجب من المعاشره/ ح۵٫
{صفحه۴۳۴}
حالت اوّل، از مصادیق یاری امام علیه السلام و حالت دوم، مصداق ظلم به امام علیه السلام است. باید مراقب بود که خدای ناکرده، کسانی که افتخارشان انتساب به اهل بیت علیهم السلام است، ناخودآگاه در مسیر ستم به ایشان قرار نگیرند.
امام حسن عسکری علیه السلام در سفارش خود، پس از توصیه به تقوا و ورع و صداقت در گفتار و … تذکّر داده اند که رفتار خوب دوستداران اهل بیت علیهم السلام باعث شادمانی ایشان می شود. آن گاه سخن خود را چنین ادامه می دهند:
اتَّقُواللهَ وَ کُونُوا زَیناً وَ لا تَکُونُوا شَیئاً، جُرُّوا اِلَینا کُلَّ مَوَدَّهٍ وَ ادفَعُوا عَنّا کُلَّ قَبیحٍ، فَاِنَّهُ ما قیلَ مَن حُسنٍ فَنَحنُ اَهلُهُ، وَ ما قیلَ فینا مِن سُوءٍ فَما نَحنُ کَذلِکَ.(۱)
تقوای الهی را حفظ کنید و زینت بخش (ما) باشید، و مایه ننگ و بی آبرویی (ما) نباشید. دوستی ها را (با اعمال خوب خود) به سوی ما جلب کنید و بدی ها را از ما دور سازید، چون آن چه از خوبی درباره ما گفته می شود، ما شایسته آن هستیم، ولی بدی هایی که به ما نسبت می دهند، ما چنین نیستیم!
شیعیان با اعمال و رفتار شایسته خود، می توانند محبّت ائمّه علیهم السلام را در دل های دیگران به وجود آورند و آن ها را دوستدار و ارادتمند به ایشان کنند. از این رو، نباید با کوتاهی در این مورد، موجبات بی آبرویی و نسبت دادن صفات زشت را به پیشوایان خود فراهم آورند.
با این ترتیب، روشن است که رعایت ورع و تقووا و جدیّت در عمل به دین، می تواند از مهم ترین مصادیق یاری ائمّه علیهم السلام باشد.
برگرفته از کتاب آفتاب در غربت نوشته آقای محمد بنی هاشمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *