توقیعاتی از ناحیه امام زمان

اشاره
شیخ الطائفه در کتاب «غیبت» مینویسد: جمعی از علماء از ابو الحسن محمد ابن احمد بن داود قمی برای من نقل کردند که گفت: بخط احمد بن ابراهیم نوبختی و املاء ابو القاسم حسین بن روح «۱» در پشت نامهای مشتمل بر جواب مسائل اهل قم که از حسین بن روح پرسیده بودند: آیا این جوابها از وجود اقدس امام زمان است یا از محمّد بن علی شلمغانی؟ زیرا که وی گفته است: جواب این مسائل را من دادهام، نوشته بود:
بسم اللَّه الرحمن الرحیم ما برنامه شما واقف شدیم و از مضمون آن اطلاع یافتیم تمام جوابها از ماست و آن مخذول ضال مضل معروف به عزاقری لعنه اللَّه علیه در یک حرف آن دخالت نداشته است.
سابقا نیز جوابهائی بوسیله احمد بن بلال و افرادی مانند او بشما میرسید، بدانید که آنها و این مرد ملعون (شلمغانی) همه از اسلام برگشته و مرتد شدهاند، خدا آنها را لعنت کند و مورد خشم خود قرار دهد».
و هم در نامه نوشته بود قبلا میخواستم بدانم آن جوابها را (که احمد بن بلال و غیر او) بما میدادند از حضرتت بود یا نه؟ جواب آن بدین مضمون صادر گشت:
______________________________
(۱) نائب سوم حضرت امام زمان علیه السّلام که در صفحه ۶۷۶ بتفصیل در باره وی سخن رفت.
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۱۲۴۴
آگاه باش آنچه سابقا بوسیله آنها بشما رسید، ضرر نداشت و جوابها درست بود».
و هم شیخ در غیبت مینویسد: از یکی از علما نقل شده که در خصوص بعضی از این قبیل افراد که مورد غضب خداوند قرار گرفتند (و از راه حق منحرف گشتند) از حضرت سوال شده بود، و این جواب بافتخار او صادر شد: «علم، علم ماست و کفر آن کس که کافر گشته برای شما زیانبخش نیست. توقیعی که بدست او صادر شده اگر یکی از موثقین گذشته انتساب آن را بما تصدیق کرده است، خدا را شکر کنید و آن را بپذیرید. و آنچه در آن شک دارید، یا فقط بدست همان گمراه مرتد توقیعی در باره آن بشما رسید، بما برگردانید و از ما توضیح بخواهید تا صحت و سقم آن را برای شما روشن سازیم. خداوند جل ثناوه یار و مددکار شما باشد و هو حسبنا فی امورنا و نعم الوکیل.
ایوب بن نوح «۱» گفته اول کسی که این توقیع شریف را برای من روایت کرد ابو الحسین محمّد بن علی بن تمام بود. او میگفت: من آن را از روی نوشته پشت نامهای که نزد ابو الحسن محمّد بن احمد بن داود بود استنساخ نمودم. وقتی ابو الحسن آمد من آن را برای او خواندم. ابو الحسن گفت: این مکتوب را اهل قم بشیخ ابو القاسم حسین بن روح نوشتند و مسائلی در آنست که حسین بن روح هم جواب آن را (که از ناحیه مقدسه رسیده بود) بخط احمد بن ابراهیم نوبختی در پشت آن نوشت و این مکتوب بدست ابو الحسن بن داود رسیده بود.
______________________________
(۱) ایوب بن نوح بن دراج که در این کتاب از وی در موارد بسیاری نام بردیم از راویان ثقات و اصحاب جلیل القدر ائمه اطهار است. ابن نوح وکیل حضرت امام علی النقی و امام حسن عسکری علیهما السّلام بود. امام علی النقی (ع) فرمود: او از اهل بهشت است، نوح پدر وی قاضی کوفه بود و عمویش جمیل بن دراج از بزرگان شیعه و موثقین اصحاب حضرت صادق و موسی بن جعفر علیهما السّلام است و هم از زراره و برادرش نوح بن دراج اخذ علم کرده است.
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۱۲۴۵
نسخه آن مکتوب اینست که عینا نوشته میشود: مسائل محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حمیری «۱» بسم اللَّه الرحمن الرحیم: خداوند عمر مبارکت را طولانی گرداند، و دوام عزت و تاییدات و سعادت و سلامتی حضرتت را افزون کند، و نعمتهای خود را بر وجود اقدست افزایش دهد، و احسان و مواهب و فضل خود را نسبت بشخص شخصیت زیاد نماید و مرا در هر پیشآمد سوئی نسبت بوجود مقدست، فدایت گرداند، و پیش از جنابت بمیراند مردم اشتیاق دارند که بدرجاتی برسند، من هم میدانم که هر کس را شما بپذیرید قابلیت دارد و آن کس را که از خود دور کنید فرومایه است. بدبخت کسی که رانده شما باشد، من بخدا پناه میبرم که رانده درگاه وجود مبارکت باشم.
خداوند حضرتت را موید بدارد. جماعتی در شهر ما هستند که در معروفیت و شخصیت با هم برابرند، و هر کس مقام و موقعیت خود را لازم میشمارد. توقیع حضرتت چندی پیش بجمعی از اینان رسید که بآنها امر فرموده بودی به «ص» کمک کنند در آن توقیع نام علی بن محمّد بن حسین بن مالک معروف به «مالک بادوکه» که داماد «ص» رحمت اللَّه علیهم است میان اسامی آنها نبود، و او از این حیث اندوهگین شده و از من خواسته که مراتب اندوه او را بعرض مقدست برسانم که اگر حذف نامش بواسطه گناهی بوده که از وی سرزده، بداند تا از آن گناه توبه کند و اگر جز آن بوده با اعلام آن، موجبات تسکین خاطرش را ان شاء اللَّه فراهم آورند.
این توقیع در جواب عریضه حمیری از ناحیه مقدسه صادر گشت: «ما جواب کسانی را
______________________________
(۱) شرح حال وی و پدرش عبد اللَّه بن جعفر مولف کتاب «قرب الاسناد» در پاورقی صفحه ۷۵۷ گذشت البته ناگفته معلوم است که حمیری این پرسشها را از امام زمان نموده و در نامه خود حضرت را مخاطب ساخته است.
مهدی موعود، ترجمه بحار الانوار ،متن،ص:۱۲۴۶
دادیم که با ما مکاتبه نموده بودند».
مولف: حاصل جواب حضرت اینست که این عده که نامهای آنها در توقیع برده شده نامه بمن نوشته و سوالاتی نموده بودند و من هم با ذکر اسامی آنها جواب دادم، ولی علی بن محمّد در میان آنها با من مکاتبه نکرده بود لذا من هم نام او را نبردم و این دلیل بر تقصیر و گناه او نیست «۱»
برگرفته از کتاب مهدی موعود :جلد سیزدهم از کتاب بحار الانوار نوشته آقای محمد باقر بن محمد تقی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *