بیعت با حضرت مهدی موعود

مُفضَّل بن عمر جُعفی روایت کرده است که از ابی عبداللّه جعفر بن محمّد [امام صادق]علیه السلام شنیدم که می فرمود: إِذا أَذِنَ اللَّهُ – تَعالی – لِلْقائِمِ فِی الْخُرُوجِ، صَعِدَ الْمِنْبَرَ، فَدَعَا النَّاسَ إِلی نَفْسِهِ، وَ ناشَدَهُمْ بِاللَّهِ، وَ دَعاهُمْ إِلی حَقِّهِ، وَ أَنْ یَسیرَ فیهِمْ بِسُنَّهِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله، وَ یَعْمَلَ فیهِمْ بِعَمَلِهِ؛ فَیَبْعَثُ اللَّهُ – جَلَّ جَلالُهُ – جِبْرَئیلَ حَتّی یَأْتِیَهُ؛فَیَنْزِلُ عَلَی الْحَطیمِ یَقُولُ: «إِلی أَیِّ شَیْ ءٍ تَدْعُو؟»؛فَیُخْبِرُهُ الْقائِمُ – عَجَّلَ اللَّهُ تَعالی فَرَجَهُ الشَّریف -.فَیَقُول جِبْرَئیلُ: «أَنَا أَوَّلُ مَنْ یُبایِعُکَ [۲۹۳] ، ابْسُطْ یَدَکَ»؛فَیَمْسَحُ عَلی یَدِهِ؛وَ قَدْ وافاهُ ثَلاثُ مِائَهٍ وَ بَضْعَهَ عَشَرَ رَجُلاً، فیُبایِعُونَهُ، وَ یُقیمُ بِمَکَّهَ، حَتّی یَتِمَّ أَصْحابُهُ عَشَرَهَ أَلْفَ نَفْسٍ؛ ثُمَّ یَسیرُ مِنْها إِلَی الْمَدینَهِ». [۲۹۴] .هنگامی که خداوند متعال، قائم را به خروج، اذن می دهد، وی از منبر بالا رفته، و مردمان را به سوی خود فرا می خوانَد، و به خدا سوگند می دهد، و آنان را به حقّ خویش می خواند، و از این که با سیرت پیامبر خداصلی الله علیه وآله در میانشان رفتار کند، و با عملِ او با آنان عمل کند، سخن می گوید؛ پس خداوند – جلّ جلاله – جبریل را می فرستد تا به نزد او رود.او در سرزمین حطیم بر حضرت نازل می گردد، و می گوید: «[مردمان را] به چه می خوانی؟»؛پس قائم – عجّل اللّه تعالی فرجه الشّریف – به او خبر می دهد.جبریل می گوید: «من نخستین کسی باشم که با تو بیعت کند، دستت را دراز کن»؛ پس بر دستش دست می کشد.در این هنگام، سی صد و چند نفری که نزد او حاضر شده اند، با وی بیعت می کنند، و او در مکّه، اقامت می فرماید، تا وقتی که یارانش به ده هزار نفر برسد؛ پس از آن است که به سوی مدینه می رود.
برگرفته از کتاب امید عدل:چهل حدیث پیرامون دادگستر جهان نوشته آقای هادی نجفی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *