برخی از صفات و مقامات حضرت صاحب الزمان «ع»

۱ / ۴۸۳ – سلام بن ابی عمره گفته است: امام باقرعلیه السلام فرمودند: صاحب این امر خانهای دارد به نام بیت حمد و در آنجا چراغی است که از روز ولادت تا روزی که با شمشیر قیام میکند روشن است.
۲ / ۴۸۴ – مفضل بن عمر گفته است: از امام صادقعلیه السلام شنیدم که میفرمودند: وقتی که قائم ما قیام کند، زمین با نور پروردگارش نورانی و روشن میشود؛ به گونهای که مردم از آفتاب بینیاز میشوند. در زمان حکومتش هر کس به حدی عمر میکند که هزار پسر یُولَدُ لَهُ اَلْفُ ذَکَرٍ لا یُولَدُ فِیهِمْ اُنْثی وَیُبْنی فِی ظَهْرِ الْکُوفَهِ مَسْجِداً لَهُ اَلْفُ بابٍ وَتَتَّصِلُ بُیُوتُ الکُوفَهِ بِنَهْرِ کَرْبَلاءَ وَبِالْحِیرَهِ حَتّی یَخْرُجَ الرَّجُلُ یَوْمَ الْجُمُعَهِ عَلی بَغْلَهٍ سَفْواءَ یُرِیدُ الْجُمُعَهَ فَلا یُدْرِکُها.
۴۸۵ – اخبرنا ابومحمّد المحمدی، عن محمّد بن علیّ بن الفضل، عن ابیه، عن محمّد بن إبراهیم بن مالک، عن إبراهیم بن بنان الخثعمیّ، عن احمد بن یحیی بن المعتمر، عن عمرو بن ثابت، عن ابیه، عن ابی جعفرعلیه السلام – فی حدیث طویل – قال:
یَدْخُلُ الْمَهْدِیُّ الکُوفَهَ وَبِها ثَلاثُ رایاتٍ قَدِ اضْطَرَبَتْ بَیْنَها، فَتَصْفُو لَهُ فَیَدْخُلُ حَتّی یَاْتِیَ الْمِنْبَرَ وَیَخْطَبُ وَلا یَدْرِی النَّاسُ ما یَقُولُ مِنَ الْبُکاءِ وَ هُوَ قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِصلی الله علیه وآله: «کَاَنِّی بِالْحَسَنِیّ وَالْحُسَیْنِیّ» وَقَدْ قاداها فَیُسَلِّمَها إِلَی الْحُسَیْنِیِّ فَیُبایِعُونَهُ.
از او متولد میشود و در این بین هیچ دختری برایش متولد نمیشود. در پشت کوفه [نجف] مسجدی بنا میشود که هزار در داشته باشد، خانههای کوفه به رودخانه کربلا و شهر حیره [منطقه حیره] متصل میشوند و آن قدر بزرگ میشود که مرد در روز جمعه برای رسیدن به نماز جمعه بر شتر تندرو سوار میشود، ولی باز هم به نماز نمیرسد.
۳ / ۴۸۵ – عمر بن ثابت، از پدرش و او هم از امام باقرعلیه السلام حدیث طولانی را نقل میکند که حضرت در بخشی از آن حدیث فرمودند: مهدیعلیه السلام وارد کوفه میشود و این در حالی است که در آنجا سه پرچم برافراشته شده که با هم مخالفند، پس همه آنها مطیع آن حضرت میشوند، و ایشان پس از ورود به کوفه بالای منبر رفته و خطبهای ایراد میفرماید که مردم از شدت گریه نمیفهمند که حضرت چه میگوید. این معنای کلام رسول خداصلی الله علیه وآله است که فرمودند: گویا حسنی و حسینی را میبینم که بیرق بلند کردهاند و هر کدام مدعی خلافت هستند. حسنی بیرق را به حسینی تحویل داده و همه با او بیعت میکنند.
فَإِذا کانَتِ الْجُمُعَهُ الثّانِیَهُ قالَ النَّاس: یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ! الَصَّلاهُ خَلْفَکَ تُضاهِی الصَّلاهَ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِصلی الله علیه وآله وَالْمَسْجِدُ لا یَسَعُنا.
فَیَقُولُ: اَنَا مُرتادٌ لَکُم.
فَیَخْرُجُ إِلَی الغَرِیّ فَیَخُطُّ مَسْجِداً لَهُ اَلْفُ بابٍ یَسَعُ النَّاسُ، عَلَیْهِ اَصِیصٌ وَیَبْعَثُ فَیُحْفَرُ مِنْ خَلْفِ قَبْرِ الْحُسَیْنعلیه السلام لَهُمْ نَهْراً یَجْرِی إِلَی الغَرِیَّینِ حَتّی ینبذ فِی النَّجَفِ وَیَعْمَلُ عَلی فَوَّهتِهِ قَناطر وَارحاء فِی السَّبِیلِ وَکانِّی بِالْعَجُوز وَعَلی رَاْسِها مِکْتَلٌ فِیهِ بُرٌّ حَتّی تَطْحَنَهُ بِکَرْبَلاء.
۴۸۶ – الفضل بن شاذان، عن إسماعیل بن عیاش، عن الاعمش، عن ابی وائل، عن حذیفه بن الیمان قال: سمعت رسول اللَّهصلی الله علیه وآله یقول وذکر المهدیّ:
إِنَّهُ یُبایِعُ بَیْنَ الرُّکْنِ وَالْمَقامِ اِسْمُهُ اَحْمَدُ وَعَبْدُ اللَّهِ وَالْمَهْدِیُّ، فَهذِهِ اَسْماوُهُ ثَلاثَتُها.
زمانی که جمعه دوم فرا میرسد، مردم عرضه میدارند: نماز خواندن پشت سر شما یاد آور نماز خواندن پشت سر پیامبر اکرمصلی الله علیه وآله است و مسجد گنجایش جمعیت ما را ندارد، آن حضرت میفرماید: برای شما فکری میکنم. بنابراین آن حضرت از کوفه به سمت نجف بیرون رفته و طرح و نقشه مسجدی را رسم میکند که هزار درب دارد و جای همه نمازگزاران را داشته و مجتمع بزرگ و بسیار محکم خواهد بود. گروهی را میفرستد تا از پشت سر قبر امام حسینعلیه السلام کانال آبی حفر کنند که آب آن به زمینهای نجف رسیده و جریان پیدا میکند. بر روی آن کانال آب راهها، پلها و اسباب هایی ایجاد میشود و گویا پیرزنی را میبینم که روی سرش زنبیلی از گندم است و برای اینکه آن را آرد کند به کربلا میرود.
۴ / ۴۸۶ – حذیفه بن یمانی میگوید: از وجود مبارک رسول خداصلی الله علیه وآله شنیدم که از این گونه از مهدیعلیه السلام یاد کردند: با او بین رکن و مقام [یعنی مقام ابراهیم در مسجد الحرام]بیعت میشود، نام او احمد، عبداللَّه و مهدی است؛ اینها اسامی سهگانه اوست.
۴۸۷ – سعد بن عبد اللَّه، عن محمّد بن عیسی بن عبید، عن إسماعیل بن ابان، عن عمرو بن شمر، عن جابر الجعفیّ قال: سمعت اباجعفرعلیه السلام یقول:
سَاَلَ عُمَرُ بْنُ الخَطّابِ اَمِیرَ المُوْمِنینعلیه السلام فَقالَ: اَخْبِرْنِی عَن الْمَهْدِیّ مَا اسْمُهُ؟
فَقالَ: اَمّا اِسْمُهُ فَإِنَّ حَبِیبِی شَهِدَ إِلَیَّ اَنْ لا اُحَدِّثُ بِاسْمِهِ حَتّی یَبْعَثُهُ اللَّهُ.
قالَ: فَاَخْبِرْنِی عَنْ صِفَتِهِ.
قالَ: هُوَ شابٌّ مَرْبُوعٌ، حَسَنُ الْوَجْهِ، حَسَنُ الشَّعْرِ، یَسِیلِ شَعْرُهُ عَلی مِنْکَبَیْهِ وَنُورُ وَجْهِهِ یَعْلُو سَوادَ لِحْیَتِهِ وَرَاْسِهِ، بِاَبِی ابنُ خِیَرَهِ الإماءِ.
۴۸۸ – الفضل بن شاذان، عن عثمان بن عیسی، عن صالح بن ابی الاسود، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام قال: ذکر مسجد السهله، فقال:
اما إنَّهُ مَنْزِلُ صاحِبِنا إِذا قَدِمَ بِاَهْلِهِ.
۵ / ۴۸۷ – جابر [بن یزید] جعفی میگوید: از امام باقرعلیه السلام شنیدم که میفرمودند: عمر بن خطاب از امیرالمومنینعلیه السلام پرسید: آیا اسم مهدی را به من خبر میدهید؟ حضرت فرمودند: [نام او را نمیگویم تحقیقاً حبیب من شاهد است و از من عهد گرفته است که نام او را نگویم تا زمان قیام آن حضرت که خداوند او را مبعوث فرماید.
عرضه داشت: پس از اوصاف و ویژگیهای او به من خبر دهید؟
حضرت فرمودند: ایشان جوانی رشید و تنومند، با چهرهای نیکو و جذاب است، موهایی زیبا دارد که بر شانه مبارکش افتاده و نور صورت ایشان سیاهی محاسن و موی سر او را فرا گرفته است، پدرم به فدای پسر بهترین کنیزان [یعنی نرجس خاتون]!
۶ / ۴۸۸ – صالح بن ابو الاسود حناط نقل میکند که در محضر امام صادقعلیه السلام ذکر مسجد سهله به میان آمد که حضرت فرمودند: بدانید که آنجا منزل صاحب ماست، در زمانی که با اهل و عیالش آنجا میآیند.
۴۸۹ – عنه، عن موسی بن سعدان، عن عبد اللَّه بن القاسم الحضرمی، عن ابی سعید الخراسانیّ قال: قلت لابی عبد اللَّهعلیه السلام:
اَلْمَهْدِیُّ وَالْقائِمُ واحِدٌ؟
فَقالَ: نَعَمْ.
فَقُلْتُ: لاَِیِّ شَیْءٍ سُمِّیَ الْمَهْدِیُّ؟
قالَ: لاَِنَّهُ یَهْدِی إِلَی کُلِّ اَمْرٍ خَفِیّ وَسُمِّیَ الْقائِمُ لاَِنَّهُ یَقُومُ بَعْدَ ما یَمُوتُ، إنَّهُ یَقُومُ بِاَمْرٍ عَظِیمٍ.
۴۹۰ – عنه، عن ابن محبوب، عن عمرو بن شمر، عن جابر عن ابی جعفرعلیه السلام قال:
مَنْ اَدْرَکَ مِنْکُمْ قائِمَنا فَلْیَقُلْ حِینَ یَراهُ: اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا اَهْلَ بَیْتِ النُّبُوَّهِ وَمَعْدِنَ الْعِلْمِ وَمَوْضِعَ الرِّسالَهِ.
۴۹۱ – عنه، عن عبد الرحمن بن ابی هاشم، عن علیّ بن ابی حمزه، عن ابی بصیر، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام قال:
۷ / ۴۸۹ – ابی سعید خراسانی میگوید که به محضر مبارک امام صادقعلیه السلام عرض کردم: آیا مهدی و قائم یک نفر است؟ حضرت فرمودند: بله.
عرض کردم: به چه دلیل مهدی نامیده شده است؟ حضرت فرمودند: زیرا به هر امر مخفی و پنهانی هدایت میکند، و قائم نامیده شده به این دلیل که پس از آن که [یادش]میمیرد، قیام میکند و او به امر عظیمی قیام میکند.
۸ / ۴۹۰ – جابر [بن یزید جعفی از امام باقرعلیه السلام نقل میکند که حضرت فرمودند: هر کدام از شما [شیعیان] قائم ما را زیارت کرد، با دیدن او بگوید: «سلام بر شما ای خاندان نبوت و معدن علم و محل قرار گرفتن رسالت.»
۹ / ۴۹۱ – ابی بصیر از امام صادقعلیه السلام نقل کرده که حضرت فرمودند: اصحاب إِنَّ اَصْحابَ مُوسی ابتُلُوا بِنَهَرٍ وَهُوَ قَولُ اللَّهِ – عزّوجلّ – «إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِیکُمْ بِنَهَرٍ» وَإنَّ اَصْحابَ الْقائِمِ یُبْتَلُونَ بِمِثْلِ ذلِکَ.
۴۹۲ – عنه، عن عبد الرحمن، عن ابن ابی حمزه، عن ابی بصیر، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام قال:
الْقائِمُ یَهْدِمُ المَسْجِدَ الحَرامِ حَتّی یَرُدَّهُ إِلی اَساسِهِ وَمَسْجِدَ الرَّسُولِصلی الله علیه وآله إِلی اَساسِهِ وَیِرُدُّ الْبَیْتَ إِلی مَوْضِعِهِ وَاَقامَهُ عَلی اَساسِهِ وَقَطَع اَیْدِی بَنِی شَیْبَهِ السّراق وَعَلَّقَها عَلَی الْکَعْبَهِ.
۴۹۳ – عنه، عن علیّ بن الحکم، عن سفیان الجریری، عن ابی صادق، عن ابی جعفرعلیه السلام قال:
دَوْلَتُنا آخَرُ الدُّوَلِ وَلَنْ یَبْقَ اَهْلُ بَیْتٍ لَهُمْ دَوْلَهٌ إِلّا مَلِکُوا قَبْلَنا لِئَلّا یَقُولُوا إِذا رَاَوْا سِیرَتَنا: إِذا مَلِکْنا سِرْنا مِثْلَ سِیرَهِ هوُلاءِ وَهُوَ قَوْلُ اللَّهِ – عزّوجلّ – «وَ الْعاقِبَهُ لِلْمُتَّقِینَ».
موسیعلیه السلام به نهری مبتلا شدند [یعنی رود نیل] و آن معنای کلام خداوند عزّوجلّ است که فرموده است: «خداوند شما را به رودخانه مبتلا فرمود(۲۷۶)» و اصحاب قائمعلیه السلام نیز به مثل همان مبتلا میشوند.
۱۰ / ۴۹۲ – ابی بصیر از امام صادقعلیه السلام نقل کرده که حضرت فرمودند: قائمعلیه السلام مسجد الحرام و مسجد رسول خداصلی الله علیه وآله را تا بنای اولیه آنها تخریب میکند، بیت اللَّه را به مکان اصلی خود برگردانده و آن را در بالای بنای اصلی خود برپا میکند و دستهای طایفه بنی شیبه را که دزد و سارق هستند میبرد و از دیوار کعبه آویزان میکند.
۱۱ / ۴۹۳ – ابی صادق [کیسان بن کلیب از امام باقرعلیه السلام نقل میکند که حضرت فرمودند: دولت ما آخرین دولتها است، هیچ گروهی باقی نمیماند مگر اینکه قبل از دولت ما به حکومت میرسد تا اینکه وقتی رفتار ما را با مردم میبینند، نگویند: اگر ما هم به سلطنت میرسیدیم مثل اینها عمل میکردیم و این معنای قول خداوند است که میفرماید «و عاقبت برای پرهیزکاران است».(۲۷۷)
۴۹۴ – عنه، عن عبد الرحمن بن ابی هاشم و الحسن بن علیّ، عن ابی خدیجه، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام قال:
إِذا قامَ الْقائِمُعلیه السلام جاءَ بِاَمْرٍ غَیْرَ الَّذِی کانَ.
۴۹۵ – عنه، عن علیّ بن الحکم، عن الربیع بن محمّد المسلیّ، عن سعد بن ظریف، عن الاصبغ بن نباته قال: قال امیر المومنینعلیه السلام فی حدیث له حتّی انتهی إلی مسجد الکوفه وکان مبنیّاً بخزف ودنان وطین فقال:
وَیْلٌ لِمَنْ هَدَمَکَ وَوَیْلٌ لِمَنْ سَهَّلَ هَدْمَکَ وَوَیْلٌ لِبانِیکَ بِالْمَطْبُوخِ الْمُغَیَّرِ قِبْلَهَ نُوحٍ، طُوبی لِمَنْ شَهِدَ هَدْمَکَ معَ قائِمِ اَهْلِ بَیْتِی، اُولئِکَ خِیارُ الاُمَّهِ مَعَ اَبْرارِ الْعِتْرَهِ.
۴۹۶ – وعنه، عن علیّ بن عبد اللَّه عن عبد الرحمن بن ابی عبد اللَّه، عن ابی الجارود قال: قال ابوجعفرعلیه السلام:
۱۲ / ۴۹۴ – ابی خدیجه [سالم بن مکرم] از امام صادقعلیه السلام نقل میکند که حضرت فرمودند: زمانی که قائم ما قیام کند به غیر از رفتاری که معمول بوده عمل میفرماید. [با تشخیص مصالح و مفاسد واقعی و احکام واقعیه الهی حکومت میکند و رفتار ایشان بدون هرگونه تبعیض و نا عدالتی است].
۱۳ / ۴۹۵ – اصبغ بن نباته گفته است: امیرمومنان علیعلیه السلام در ضمن حدیثی، اخبار آخرالزمان را بیان میفرمود، در مورد مسجد کوفه که با سفال و آجر و گل ساخته شده بود فرمودند: وای بر کسی که تو را خراب کند، و وای بر کسی که خراب شدن تو را سبک بشمرد، وای بر کسی که تو را با گل پخته ساخته و قبله نوح را تغییر میدهد.
خوشا به حال کسی که همراه قائم اهل بیت من شاهد تخریب آن [جهت بازسازی و سالم سازی توسط مهدیعلیه السلام] باشد، آنها برگزیدگان این امّتاند که همراه نیکوکاران عترت هستند.
۱۴ / ۴۹۶ – ابی جارود میگوید که امام باقرعلیه السلام فرمودند: قائمعلیه السلام به مدّت ۳۰۹ سال إِنَّ الْقائِمَ یَمْلِکُ ثَلاثُمِائَهِ وَتِسْعَ سِنِینَ کَما لَبِثَ اَهْلُ الْکَهْفِ فِی کَهْفِهِمْ، یَمْلاَُ الاَرْضَ عَدلاً وَقِسْطاً کَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَجَوْراً وَیَفْتَحُ اللَّهُ لَهُ شَرْقَ الاَرْضِ وَغَرْبَها وَیَقْتُلُ النَّاسَ حَتّی لا یَبْقی إِلّا دِینُ مُحَمَّدٍصلی الله علیه وآله یَسِیرُ بِسِیرَهِ سُلَیْمانَ بْنَ داوُودَ، تمام الخبر.
۴۹۷ – عنه، عن عبد اللَّه بن القاسم الحضرمی، عن عبد الکریم بن عمرو، عن الخثعمی قال: قلت لابی عبد اللَّهعلیه السلام:
کَمْ یَمْلِکُ الْقائِمُ؟ قالَ: سَبْعُ سِنِینَ یَکُونُ سَبْعِینَ سَنَهً مِنْ سَنِیّکُمْ هذِهِ.
۴۹۸ – عنه، عن عبد الرحمن بن ابی هاشم، عن علیّ بن ابی حمزه، عن ابی بصیر، [عن ابی جعفر] فی حدیث له اختصرناه قال:
مالک و حاکم بر زمین خواهد بود، به همان اندازهای که اصحاب کهف در غارشان خوابیدند. ایشان زمین را مملو از عدل و داد میکند، همچنان که از ظلم و جور پر خواهد شد. خداوند شرق و غرب زمین را به روی او باز میکند، و با مردمان زیادی [که دعوت حضرت را به هدایت نمیپذیرند] خواهد جنگید تا اینکه در عالم فقط دین محمّدصلی الله علیه وآله باقی بماند، او به سیره سلیمان بن داوود عمل میکند.
۱۵ / ۴۹۷ – عبدالکریم بن عمرو خثعمی میگوید که به امام صادقعلیه السلام عرض کردم: قائمعلیه السلام چه مدّت حکومت خواهد کرد؟ حضرت فرمودند: هفت سال که میشود هفتاد سال از سالهای شما.(۲۷۸)
۱۶ / ۴۹۸ – علی بن ابی حمزه، از ابی بصیر و او هم از امام باقرعلیه السلام حدیثی را نقل کردهاند که ما آن را مختصر کردهایم. در بخشی از این حدیث امامعلیه السلام فرمودند:
إِذا قامَ الْقائِمُعلیه السلام دَخَلَ الْکُوفَهَ وَاَمَرَ بِهَدْمِ الْمَساجِدِ الاَرْبَعَهِ حَتّی یَبْلُغَ اَساسَها وَیَصِیرُها عَریشاً کَعَرِیشِ مُوسی وَتَکُونُ الْمَساجِدُ کُلُّها جَمّاءَ لا شَرَفَ لَها کَما کانَتْ عَلی عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِصلی الله علیه وآله وَیُوَسِّعُ الطَّرِیقَ الاَعْظَمِ فَیَصِیرُ سِتّینَ ذِراعاً وَیَهْدِمُ کُلَّ مَسْجِدٍ عَلَی الطَّرِیقِ وَیَسُدُّ کُلَّ کُوهٍ إِلَی الطَّرِیقِ وَکُلَّ جَناحٍ وَکَنِیفٍ وَمِیزابٍ إِلیَ الطَّرِیقِ وَیَاْمُرُ اللَّهُ الفَلَکَ فِی زَمانِهِ فَیَبْطِئُ فِی دَوْرِهِ حتی یَکُونُ الیَوْمُ فِی اَیّامِهِ کَعَشَرَهٍ مِنْ اَیّامِکُمْ وَالشَّهْرُ کَعَشَرَه اَشْهُرٍ وَالسَّنَهُ کَعَشْرِ سِنِینَ مِنْ سَنِیِّکُمْ.
وقتی که قائمعلیه السلام قیام کند، داخل کوفه شده و دستور به انهدام چهار مسجد(۲۷۹) میدهد تا آنها را به پایه اولیه شان میرساند.
آنها را مانند عریش(۲۸۰) موسیعلیه السلام به صورت سایبان بازسازی میکند و دیوارهای مساجد همه مثل زمان رسول خداصلی الله علیه وآله بدون کنگره خواهند شد. راههای بزرگ و اصلی را تا شصت ذراع وسعت میدهد، هر مسجدی را که سر راه باشد تخریب میکند، هر پنجرهای که به سمت راه باشد را میبندد و هر جوی [فاضلاب] و ناودانی که به راه میریزد را مسدود میکند.
خداوند به فلک امر میکند که در زمان آن حضرت، آهسته حرکت کند، تا آنجا که یک روز در زمان ایشان مثل ده روز شماست و یک ماهش مانند ده ماه و یک سالش مساوی ده سال شما خواهد بود.
ثُمَّ لا یَلْبَثُ إِلّا قَلِیلاً حَتّی یَخْرُجَ عَلَیْهِ مارِقَهُ المَوالِی بِرَمِیلَهِ الدسکره عَشَرَه آلافٍ، شِعارُهُم: یا عُثْمانُ یا عُثْمانُ! فَیَدْعُو رَجُلاً مِنَ الْمَوالِی فَیُقَلِّدَهُ سَیْفَهُ، فَیَخْرُجُ إِلَیْهِمْ فَیَقْتُلُهُمْ حَتّی لا یَبْقی مِنْهُمْ اَحَدٌ، ثُمَّ یَتَوَجَّهُ إِلی کابُل شاه وَهِیَ مَدِینَهٌ لَمْ یَفْتَحْها اَحَدُ قَطُّ غَیْرُهُ فَیَفْتَحُها، ثُمَّ یَتَوَجَّهُ إِلَی الکُوفَهِ فَیَنْزِلَها وَتَکُونُ دارُهُ وَیَبْهَرجُ سَبْعِینَ قَبِیلَهً مِنْ قَبائِلِ العَرَبِ، تمام الخبر.
۴۹۹ – وفی خبر آخر (انّه) یفتح قسطنطنیه والرومیّه وبلاد الصین.
بعد از آن، مدّت کوتاهی میگذرد تا اینکه ده هزار نفر از خارجیان و غلامان در دهکده رمیله(۲۸۱) علیه او قیام میکنند و شعارشان «یا عثمان یا عثمان» است. حضرت مردی از دوستانش را فرا خوانده و شمشیر خود را به گردنش حمایل میکند و به جنگ آنها میفرستد. او هم به طرف آنها بیرون میرود و با آنها جنگیده و حتی یک نفر آنها هم باقی نمیماند.
سپس به طرف کابل شاه(۲۸۲) میرود و آن شهری است که احدی غیر از حضرتعلیه السلام نمیتواند آن را فتح کند. بعد متوجّه کوفه شده و در آنجا مستقر میشود و خانهاش در آنجا خواهد بود و خون هفتاد قبیله از قبایل عرب را [که با حضرت از در عناد و دشمنی وارد میشوند] میریزد.
۱۷ / ۴۹۹ – در خبر دیگری آمده است که آن حضرت قسطنطنیه [استانبول ترکیه]و ممالک روم و شهرهای چین را هم فتح میکند.
۵۰۰ – عنه، عن علیّ بن اسباط، عن ابیه اسباط بن سالم، عن موسی الابار، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام انّه قال:
اِتَّقِ الْعَرَبَ فَإِنَّ لَهُمْ خَبَرَ سُوءٍ اَمّا إِنَّهُ لا یَخْرُجُ مَعَ الْقائِمِ مِنْهُمْ واحِدٌ.
۵۰۱ – عنه، عن عبد الرحمن بن ابی هاشم، عن عمرو بن ابی المقدام، عن عمران بن ظبیان، عن حکیم بن سعد، عن امیر المومنینعلیه السلام قال:
اَصْحابُ الْمَهْدِی شَبابٌ لا کُهُول فِیهِمْ إِلّا مِثْلَ کُحْلِ الْعَیْنِ وَالْمِلْحِ فِی الزّادِ وَاَقَلُّ الزّادِ الْمِلْحُ.
۵۰۲ – عنه، عن احمد بن عمر بن مسلم، عن الحسن بن عقبه النهمی، عن ابی إسحاق البناء، عن جابر الجعفی قال: قال ابوجعفرعلیه السلام:
یُبایِعُ الْقائِمُ بَیْنَ الرُّکْنِ وَالْمَقامِ ثَلاثُمِائَهِ وَنَیِّفٍ عِدَّهَ اَهْلِ بَدْرٍ فِیهِمُ النُّجَباءُ مِنْ اَهْلِ مِصْرَ وَالاَبْدالَ مِنْ اَهْلِ الشّامِ وَالاَخْیارِ مِنْ اَهْلِ الْعَراقَ فَیُقِیمُ ما شآءَ اللَّهُ اَنْ یُقِیمَ.
۱۸ / ۵۰۰ – موسی ابار از امام صادقعلیه السلام نقل میکند که حضرت فرمودند: از عرب بپرهیزید، چرا که در خصوص آنها خبر بدی وجود دارد و آن اینکه حتی یک نفر از آنها هم به همراهی قائمعلیه السلام خروج نمیکنند.(۲۸۳)
۱۹ / ۵۰۱ – حکیم بن سعد از امیرالمومنینعلیه السلام نقل میکند که حضرت فرمودند: اصحاب مهدیعلیه السلام همگی جوان هستند و پیر در میانشان نیست، مگر به اندازه سرمه چشم و به اندازه نمک زاد و توشه، و کمترین زاد و توشه سفر، نمک است.
۲۰ / ۵۰۲ – جابر جعفی میگوید: امام باقرعلیه السلام فرمودند: سیصد و چند [سیزده] نفر به عدد اهل بدر در میان رکن و مقام با قائمعلیه السلام بیعت میکنند که در میان ایشان نجبا و بزرگوارانی از اهل مصر، و پهلوانانی از اهل شام و خوبانی از اهل عراق حضور دارند و آن حضرت هر قدر که خداوند بخواهد، خلافت میفرماید.
۵۰۳ – عنه، عن محمّد بن علیّ، عن وهیب بن حفص، عن ابی بصیر قال: سمعت اباعبد اللَّهعلیه السلام یقول:
کانَ اَمِیرُ الْمُوْمِنِینعلیه السلام یَقُولُ: لا یَزالُ النَّاسُ یَنْقُصُونَ حَتّی لا یُقالُ: «اللَّه»، فَإِذا کانَ ذلِکَ ضَرَبَ یَعْسُوبُ الدِّینِ بِذَنَبِهِ، فَیَبْعَثُ اللَّهُ قَوْماً مِنْ اَطْرافِها [وَ] یَجِیئُونَ قَزعاً کَقَزَعِ الخَرِیفِ.
وَاللَّهِ إِنِّی لاََعْرِفَهُمْ وَاَعْرِفُ اَسْماءَهُمْ وَقَبائِلَهُمْ وَاسْمَ اَمِیرِهِمْ [وَمُناخَ رِکابِهِمْ وَهُمْ قَوْمٌ یَحْمِلُهُم اللَّهُ کَیْفَ شآءَ، مِنَ الْقَبِیلَهِ الرَّجُل وَالرَّجُلَیْنِ حَتّی بَلَغَ تِسْعَه، فَیَتوافُونَ مِنَ الآفاقِ ثَلاثُمِائَهَ وَثَلاثَه عَشَرَ (رَجُلاً) عِدَّهَ اَهْلِ بَدْرٍ وَهُوَ قَوْلُ اللَّهِ: «اَیْنَما تَکُونُوا یَاْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَمِیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ» حَتّی اَنَّ الرَّجُلَ لَیُحْتَبی فَلا یَحِلُّ حَبْوَتَهُ حَتّی یبلغه اللَّهُ ذلِکَ.
۲۱ / ۵۰۳ – ابی بصیر میگوید که امام صادقعلیه السلام از قول امیرمومنانعلیه السلام میفرمودند: همواره مردم دیندار کم میشوند، به اندازهای که نام خدا برده نمیشود، وقتی که کار به اینجا کشیده میشود آقا و پیشوای دین برخاسته [و قیام میکند] و خداوند گروهی را از اطراف و اکناف زمین مبعوث میفرماید و آنها هم همانند تکه ابرهای بهاری و با سرعت میآیند.
به خدا قسم که من آنها را، اسامی شان را و قبایل و طایفه شان و فرمانده آنها را میشناسم. آنها گروهی هستند که خداوند به هر ترتیبی که اراده بفرماید آنها را گردآوری میکند و از هر قبیله و طایفهای یک یا دو نفر تا نه نفر را خداوند جمع میکند. آنها که ۳۱۳ نفر و به تعداد اصحاب بدر میباشند از اطراف عالم میآیند و جمع میشوند و این معنای کلام خداست که میفرماید:
«هر کجا که باشید خداوند همه شما را میآورد و خداوند به هر چیزی توانا است.» حتی اگر مردی زانوهای خود را بسته باشد، هنوز آن را باز نکرده، خداوند او را هم به سرعت به قیام حضرت میرساند.
۵۰۴ – محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر الحمیری، عن ابیه، عن محمّد بن عبد الحمید و محمّد بن عیسی، عن محمّد بن الفضیل، عن ابی حمزه، عن ابی عبد اللَّهعلیه السلام فی حدیث طویل انّه قال:
یا اَباحَمْزَهَ إِنَّ مِنَّا بَعْدَ الْقائِمِ اَحَدَ عَشَرَ مَهْدِیاً مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنعلیه السلام.
۵۰۵ – الفضل بن شاذان، عن الحسن بن محبوب، عن عمرو بن ابی المقدام، عن جابر الجعفی قال: سمعت اباجعفرعلیه السلام یقول:
وَاللَّهِ لَیُمَلِّکَنَّ مِنَّا اَهْلُ الْبَیْتِ رَجُلٌ بَعْدَ مَوْتِهِ ثَلاثُمِائَهَ سَنَهً یَزدادُ تِسْعاً.
قُلْتُ: مَتی یَکُونُ ذلِکَ؟
قالَ: بَعْدَ الْقائِمعلیه السلام.
قُلْتُ: وَکَمْ یَقُومُ الْقائِمُ فِی عالَمِهِ؟
۲۲ / ۵۰۴ – ابی حمزه در حدیثی طولانی از امام صادق نقل میکند که حضرت در بخشی از آن فرمودند: ای ابا حمزه! بعد از قائمعلیه السلام یازده مهدی از ما و اولاد و نسل حسینعلیه السلام خواهند آمد.
۲۳ / ۵۰۵ – جابر جعفی گفته است: از امام باقرعلیه السلام شنیدم که میفرمودند: به خدا قسم که مردی از ما اهل بیت، بعد از مردنش زنده شده و سیصد و نه سال حکومت خواهد کرد.
به محضر مبارک حضرت عرض کردم: این واقعه کی اتفاق میافتد؟
حضرت فرمودند: بعد از قائمعلیه السلام.
عرض کردم: قائم در عصر خود چه مدّت حکومت میکند؟
قالَ: تِسْعَ عَشَرَهَ سَنَهً، ثُمَّ یَخْرُجُ الْمُنْتَصِرُ فَیَطْلُبُ بِدَمِ الْحُسَیْنِعلیه السلام وَدِمآءِ اَصْحابِهِ، فَیَقْتُلُ وَیَسْبِی حَتّی یَخْرُجَ السّفاحُ.
انتهی بحمده تعالی الکتاب وصلّی اللَّه علی محمّد وآله الاخیار الّذین اذهب اللَّه عنهم الرجس وطهّرهم تطهیراً.
حضرت فرمودند: نوزده سال و بعد از آن منتصر خروج کرده، خون حسین و یارانش را طلب خواهد کرد. پس قاتلان آن حضرت را میکشد و اسیر میکند تا اینکه سفاح خروج میکند.(۲۸۴)
الحمد للَّه تعالی تحریر کتاب به پایان رسید، درود و سلام خداوند بر محمّد و آل برگزیده اش باد، همان کسانی که خداوند رجس و پلیدی را از آنها دور فرموده و آنها را پاک و پاکیزه کرده است.
ترجمه کتاب شریف غیبت، اثر جاودان بزرگ شیعه ابو جعفر محمّد حسن طوسی به قلم عاجز و نارسای این کمترین غلام بارگاه قدس حجّت بالغه حقّ، در شعبان المعظم سال یک هزار و چهارصد و بیست و شش از هجرت به پایان رسید.
امید که مقبول ساحت مقدّس ولی اللَّه الاعظم ارواحنا فداه باشد، ان شاءاللَّه.

برگرفته از کتاب ترجمه کتاب الغیبه نوشته شیخ طوسی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *