انجیل لوقا باب ۲۱ در بشارت ظهور

۶ رفرفه
در بشارت ظهور آن بزرگوار است، در انجیل لوقا(۲۶۲) در باب بیست و یکم.
۵ – چون بعضی ذکر هیکل می کردند که به سنگ های خوف و هدایا آراسته شده است، گفت:
۶ – ایامی می آید که از آن چیزهایی که می بینید، سنگی بر سنگی گذارده نشود که به زیر افکنده نشود.
۷ – از او سؤال نموده، گفتند: ای استاد! پس این امور، کی واقع می شود و علامت نزدیک شدن این وقایع چیست؟
۸ – گفت: احتیاط کنید که گمراه نشوید، زیرا بسا افرادی به نام من آمده و خواهند گفت که من هستم و آن وقت نزدیک است. پس از عقب ایشان مروید!
۹ – چون اخبار جنگ ها و فسادها را بشنوید، مضطرب نشوید، زیرا وقوع این امور اوّل ضرور است، لیکن انتهی در ساعت نیست.
۱۰ – پس به ایشان گفت: قومی با قومی و دولتی با دولتی مقاومت خواهند کرد.
۱۱ – و زلزله های عظیم در جای ها و قحطی ها و وباها پدید آید و چیزهای هولناک و علامات بزرگ از آسمان ظاهر خواهد شد.
اقول: پس از اِخبار از خرابی اورشلیم و پراکندگی یهود، در آیات چندی فرماید:
۲۵ – و در آفتاب و ماه و ستارگان علامات پدید خواهد شد و بر زمین تنگی و حیرت برای امّت ها به سبب شوریدن دریا و امواجش روی خواهد نمود.
۲۶ – و دل های مردم از خوف و انتظار آن وقایعی که بر ربع مسکون ظاهر می شود، ضعف خواهند کرد، زیرا قوای آسمان متزلزل خواهد شد و آن گاه پسر انسان را خواهند دید که بر ابری سوار شده، با قوّت و جلال عظیم می آید.
۲۸ – و چون ابتدای این مقدّمات بشود، راست شده، سرهای خود را بلند کنید، از آن جهت که خلاصی شما نزدیک است.
۲۹ – و برای ایشان مثلی گفت که درخت انجیر و سایر درختان را ملاحظه نمایید.
۳۰ – که چون می بینید شکوفه می کند، خود می دانید که تابستان نزدیک است.
۳۱ – و هم چنین شما چون این امور را مشاهده کنید، بدانید که ملکوت خدا قریب شده است.
۳۲ – هر آینه به شما می گویم که این فرقه نخواهد گذشت، تا جمیع این امور واقع نشود.
۳۳ – آسمان و زمین زایل می شود، لیکن کلام من هرگز زایل نگردد.
۳۴ – پس خود را حفظ کنید، مبادا دل های شما از پرخوری و مستی و اندیشه های دنیوی سنگین گردد و آن روز ناگهان بر شما آید.
۳۵ – زیرا مثل دامی بر جمیع سکنه روی زمین، خواهد افتاد.
۳۶ – پس در هر وقت، دعا کنان بیدار باشید تا شایسته آن شوید که از جمیع این چیزهایی که به وقوع خواهد پیوست، نجات یابید و در حضور پسر انسان بایستید.
و ایضاً در انجیل لوقا در باب بیست و یکم آن ۳۴ – پس خود را حفظ کنید، مبادا دل های شما از پرخوری و مستی و اندیشه های دنیوی سنگین گردد و آن روز ناگهان بر شما آید.
برگرفته از کتاب العَبْقَری الحِسان نوشته آیت اللَّه علی اکبر نهاوندی (ره)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *