اشعار ولادت امام زمان (عج) – همیشه رهسپرم سوی جاده ی خورشید

همیشه رهسپرم سوی جاده ی خورشید
منم مسافر پای پیاده ی خورشید

چه فرق می کند از پشت ابر هم باشد
به طالبش برسد استفاده ی خورشید

منم که کاسه به دستم منم که تاریکم
دو جرعه نور دهیدم ز باده ی خورشید

اگر چه دورم از آقای خود ولی از او
جدا نگشتنیم چون بُراده ی خورشید

شناسنامه ی من صبح اول ایجاد
چنین نوشته منم بنده زاده ی خورشید

سلام می دهم از عمق این دلِ تاریک
به آخرین پسر خانواده ی خورشید

تویی تو معنی یا نور، عمق یا قدوس
بگو که حضرت خورشید کِی رسم پابوس

کبوتران خدا مژده ی سحر دادند
تمام از شب میلاد تو خبر دادند

کلاغ های دِهِ ما به یمن آمدنت
چو بلبلان همه آواز عشق سر دادند

بهار حُسن خداوند با رسیدن تو
به شاخه شاخه ی این شعر برگ و بر دادند

درخت ها همه هنگامه ی قدم زدنت
ز شوق دیدن تو دست با تبر دادند

عروسِ باغچه ی یاس، مادرت نرگس
چه کرده بود به او این چنین ثمر دادند

هزار شکر خدا را که باز هم امروز
به خانواده ی زهراییان پسر دادند

نفس بریده صدا می زنیم در همه حال
به دادمان برس ای میم و حا و میم و دال

هزار پرده هم افتد اگر به رخسارت
به چشم کس نَبُوَد باز تاب دیدارت

به شوق گرمی دستانت آمدم خورشید
بیا و بار بده ذره را به دربارت

به سایه سار بهشت خدا چه حاجتمان
بس است بر سرمان سایه سار دیوارت

هزار یوسف مصری کلاف حُسن به کف
نشسته اند به صف در میان بازارت

به شیوه ی پدرانت چه می شود بینم
کنار سفره ی ما باز کردی افطارت

برو سفر به سلامت که هر کجا هستی
امام آخر دنیا! خدا نگهدارت

برو ولی به کجا؟ چشم ماست خانهٔ تو
بیا دوباره گرفته دلم بهانهٔ تو

روایت است که در روزگار آمدنت
زمین تمام شود بی قرار آمدنت

روایت است که بالاترین عبادتِ خلق
در این زمانه بُوَد انتظار آمدنت

روایت است ز اصحاب خوب شیطان است
کسی که کار ندارد به کار آمدنت

روایت است که با ذوالفقار می آیی
چه با شکوه بُوَد اقتدار آمدنت

روایت است قیامی که سیدش یمنی ست
خبر دهد چو نسیم از بهار آمدنش

مقام رهبری آن سید خراسانی ست
نشانه ی دگر روزگار آمدنت

نشانه های ظهورت هنوز کامل نیست
دلی که منتظرت نیست گِل بُوَد دل نیست

به هر کجا که سخن از تو در میان آید
به جسم مردهٔ نطقم دوباره جان آید

من آمدم که نباشم فقط تو باشی تو
فنای ذات تو گشتن کمالمان آید

که مثل توست که بعد از هزار و اندی سال؟
زمان آمدنش باز هم جوان آید

که مثل توست چنین و که چون رقیه چُنان؟
که طفل باشد و چون پیر قد کمان آید

که دیده است که سجده کند لب طفلی؟
بر آن لبی که از آن بوی خیزران آید

خرابه بود و سحر بود و دختر بابا
بدون همسفرش رفت با سرِ بابا

شاعر : محسن عرب خالقی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *