ارتباط امام علیه السلام با ذی طوی و رضوی

برای اینکه بررسی بهتر این پرسش، لازم است نخست ذو طوی و رضوی این دو مکان مقدّس را بشناسیم و سپس جواب را مطرح کنیم.
ذو طوی:” مجمع البحرین میگوید: ذو طوی- به فتح طاء و ضمّ؛ امّا ضمّ مشهورتر است- موضعی است در داخل حرم، در یک فرسخی مکّه که از آنجا خانههای مکّه دیده میشود.
” قاموس” گفته است: ذو طوی- مثلثه الطاء که گاهی هم با تنوین تلفظ میشود- موضعی است نزدیک مکّه.
” معجم البلدان” از جوهری نقل کرده است: ذی طوی- به ضم طاء- موضعی است نزدیک مکّه.
” اخبار مکّه المشرفه”[۲۹۴] مینویسد: ذوطوی نمازگاه پیغمبر صلی الله علیه و آله است. هر زمان آن حضرت به مکّه تشریف میآوردند در ذی طوی فرود میآمدند و شب را در آنجا توقف فرموده، نماز صبح را در آنجا میخواندند.
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۱، ص: ۳۹۰
و نیز در” اخبار مکّه المشرفه”[۲۹۵] روایت شده است: ذوطوی بطن مکّه؛ یعنی زمین آن است.
بنابراین، به هریک از این دو معنا که مراد باشد، ذوطوی مکانی است مقدّس و محترم و مبارک و محل نزول رسول خدا صلی الله علیه و آله است.
رضوی رضوی- به فتح راء- مانند سَکری؛ کوهی است مقدّس و مبارک که از کوههای مدینه طیبه بوده و در نزدیکی” ینبُع” قرار دارد و دارای درّهها و زمینها و مسیلها و آبها و درختها میباشد و آن، ابتدای کوههای تهامه است و تا مدینه چهار شب راه است و در مدح و فضل آن روایاتی وارد شده است.[۲۹۶]
اینکه فرمودید: غیبت امام علیه السلام به این صورت نیست که در مکان مخصوصی منزل گزیده باشد و از آنجا بیرون نرود، سخنی حقّ و صحیح است. آن حضرت نَه در رضوی و ذی طوی، و نه در سرداب غیبت، چنانچه بعضی از اهل سنّت به شیعه افترا بستهاند، پنهان نمیباشند. و این سخن که آن حضرت در سرداب غایب شده و از آنجا ظاهر میشود و شیعه انتظار بیرون آمدن ایشان را از سرداب میکشند، یکی از افتراهای شاخ دار آشکار است.[۲۹۷] در موضوع رضوی و ذی طوی نیز مطلب به همین قرار است؛ یعنی این دو محل نیز جایگاه حضرت صاحب الزمان علیه السلام در طول زمان غیبت نمیباشد؛ نه
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۱، ص: ۳۹۱
شیعه امامیه این را گفته و حتی اهل سنّت هم به ایشان آن را نسبت ندادهاند. بله! فقط در مورد محمّد حنفیه نقل شده، که برخی از فِرَق کیسانیه ۲۹۸]، که قرنها منقرض شده و از بین رفتهاند، این عقیده را داشتهاند که وی در کوه رضوی اقامت گزیده است.
این مطلب نیز که آن حضرت در عصر غیبت، در مکان معیّنی قرار ندارند؛ بلکه به هرجا و هر مکان بخواهند تشریف میبرند و وظایفی را که دارند انجام میدهند و این ما هستیم که آن حضرت را نمیبینیم، صحیح است و در همین دعای ندبه در این جمله:
«بِنَفْسِی اَنْتَ مِنْ مُغَیَّبٍ لَمْ یَخْلُ مِنّا»؛
«جانم به فدایت ای که از چشم ما نهانی؛ ولی از اجتماع ما به دور نیستی».
به این معنی تصریح شده است، و از نهج البلاغه و اخبار و احادیث دیگر نیز استفاده میشود[۲۹۹] و در عبارت یکی از زیارات است:
«السَّلامُ عَلَی الْإِمامِ الْغائِبِ عَنِ الْاَبْصارِ الْحاضِرِ فِی الْاَمْصارِ»؛
«سلام بر آن امامی که از چشمها پنهان و حاضر در شهرها است».
سلسله مباحث امامت و مهدویت، ج۱، ص: ۳۹۲
برگرفته از کتاب سلسله مباحث امامت و مهدویت نوشته آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *