آیه چهارم در بشارت ظهور

قال اللَّه تعالی فی سوره النساء:
(وَإِنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ إِلَّا لَیؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَیوْمَ الْقیامَهِ یکُونُ عَلَیهِمْ شَهیداً).(۳۱) نیست از اهل کتاب، مگر آن که البتّه به او – یعنی عیسی علیه السلام – پیش از مردنش ایمان آرد و در روز قیامت بر ایشان گواه می باشد.
علی بن ابراهیم در تفسیر(۳۲) خود از شهر بن حوشب روایت کرده که گفت: حجّاج مرا گفت: ای شهر! درکتاب خدای آیه ای است که مرا وامانده نموده. گفتم: ای امیر! آن کدام آیه است؟ گفت: قول خدای تعالی (وَإِن مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ…)،الخ. سوگند به خدای! که فرمان دهیم یهود و نصارا را گردن زنند و به گوشه چشم، نگران آن هاشوم. پس نمی بینم که در لب خود حرکت دهند تا بمیرند. گفتم: اصلح اللَّه الأمیر! معنی آن نه چنان است که امیر پنداشته. گفت: چگونه است؟
گفتم: به درستی که عیسی علیه السلام پیش از قیامت از آسمان فرود آید، پس اهل ملّتی از یهود و غیر یهود باقی نماند، جز این که پیش از مردنش به او ایمان آورند و او پشت سر حضرت مهدی علیه السلام نماز گزارد. گفت: ویحک(۳۳) از
کجا این مطلب را می گویی؟
گفتم: محمد بن علی بن الحسین علیه السلام مرا به آن حدیث کرده. گفت: «جئت بها و اللَّه من عین صافیه» سوگند به خدای! که این معنی را از سرچشمه صافی اخذ کرده و آورده ای.
[سوره اعراف، آیه ۱۵۹]
۵ رفرفه
برگرفته از کتاب العَبْقَری الحِسان نوشته آیت اللَّه علی اکبر نهاوندی (ره)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *