آیات مهدویت – تکذیب رجعت از سوی کفار

کد آیه: ۳۸ / ۱۶
{وَ اَقْسَمُوا بِاللَهِ جَهْدَ اَیْمانِهِمْ لا یَبْعَثُ اللَهُ مَنْ یَمُوتُ بَلی وَعْداً عَلَیْهِ حَقًا وَ لکِنَ اَکْثَرَ النَاسِ لا یَعْلَمُونَ}
آنها سوگندهای شدید به خدا یاد کردند که: «هرگز خداوند کسی را که میمیرد، برنمیانگیزد!» آری، این وعده قطعی خداست (که همه مردگان را برای جزا بازمیگرداند) ولی بیشتر مردم نمیدانند!
عَنْ اَبِی بَصِیرٍ قَالَ: قُلْتُ لِاَبِی عَبْدِ اللَهِ (ع) : قَوْلُهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: «وَ اَقْسَمُوا بِاللَهِ جَهْدَ اَیْمانِهِمْ لا یَبْعَثُ اللَهُ مَنْ یَمُوتُ بَلی وَعْداً عَلَیْهِ حَقًا»، قَالَ: فَقَالَ لِی: یَا اَبَا بَصِیرٍ! مَا تَقُولُ فِی هَذِهِ الْآیَهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: إِنَ الْمُشْرِکِینَ یَزْعُمُونَ وَ یَحْلِفُونَ لِرَسُولِ اللَهِ صلی الله علیه و آله و سلم اَنَ اللَهَ لَا یَبْعَثُ الْمَوْتَی، فَقَالَ: تَباً لِمَنْ قَالَ هَذَا، سَلْهُمْ هَلْ کَانَ الْمُشْرِکُونَ یَحْلِفُونَ بِاللَهِ اَمْ بِاللَاتِ وَ الْعُزَی؟ قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ! فَاَوْجِدْنِیهِ، فَقَالَ لِی: یَا اَبَا بَصِیرٍ! لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا بَعَثَ اللَهُ إِلَیْهِ قَوْماً مِنْ شِیعَتِنَا قَبَایِعُ سُیُوفِهِمْ عَلَی عَوَاتِقِهِمْ فَیَبْلُغُ ذَلِکَ قَوْماً مِنْ شِیعَتِنَا لَمْ یَمُوتُوا فَیَقُولُونَ بُعِثَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ مِنْ قُبُورِهِمْ فَهُمْ مَعَ الْقَائِمِ (ع) فَیَبْلُغُ ذَلِکَ قَوْماً مِنْ عَدُوِنَا فَیَقُولُونَ: یَا مَعْشَرَ الشِیعَهِ! مَا اَکْذَبَکُمْ، هَذِهِ دَوْلَتُکُمْ فَاَنْتُمْ تَقُولُونَ فِیهِ الْکَذِبَ، لَا وَ اللَهِ مَا عَاشَ هَوُلَاءِ وَ لَا یَعِیشُ اَحَدٌ مِنْهُمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهِ فَحَکَی اللَهُ قَوْلَهُمْ، فَقَالَ: «وَ اَقْسَمُوا بِاللَهِ جَهْدَ اَیْمانِهِمْ لا یَبْعَثُ اللَهُ مَنْ یَمُوتُ».۱۸۱
از ابو بصیر نقل است که گفت: تفسیر این آیه را از حضرت صادق (ع) پرسیدم: «به خدا قسم خوردند، قسمهای موکد که خدا آنان را که میمیرند زنده نمیکند، چرا، وعدهای است بر او ثابت، اما بیشتر مردم نمیدانند»، حضرت فرمودند: ابو بصیر! مردم در بارهی این آیه چه میگویند؟ عرض کردم: میگویند: مشرکان میگفتند خدا مردگان را زنده نمیکند و برای اثبات این مدعا نزد پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم قسم میخوردند، حضرت فرمودند: مرگ بر آنها که آیه را چنین تفسیر میکنند، از اینان بپرس: مشرکان به خدا قسم میخوردند یا به «لات و عزی»؟ عرض کردم: پس مرا از حقیقت آن آگاه فرمائید، حضرت فرمودند: ای ابو بصیر! هنگام قیام قائم ما خداوند جمعی از شیعیان ما را در حالی که قبضهی شمشیر بر دوش نهادهاند محشور فرماید، این خبر از طرفی به شیعیان ما که در آن وقت زندهاند برسد، به یکدیگر بشارت دهند که: فلان و فلان از قبرهایشان محشور شدند و در رکاب حضرت قائماند، از طرف دیگر به عدهای از دشمنان ما رسد گویند: ای گروه شیعه! شما چقدر دروغ گوئید؟! این دوران دولت شما است که در آن دروغ میگوئید؟ نه، به خدا! اینها زنده نشدهاند، و تا قیامت هم زنده نشوند، و این حکایت قول خداوند که میفرماید: «به خدا! قسم خوردند قسمهای موکد که هرکس بمیرد خدا زندهاش نمیکند».
برگرفته از کتاب کلید واژه ی آیات مهدوی در قرآن کریم نوشته: محمد جعفر روضاتی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *